«Рэал Мадрыд» (па-гішпанску: Real Madrid Club de Fútbol) — гішпанскі футбольны клюб, названы ФІФА найлепшым футбольным клюбам XX стагодзьдзя.

Рэал Мадрыд
428px-Logo Real Madrid.png
Поўная назва Real Madrid Club de Fútbol
Заснаваны 6 сакавіка 1902
Горад Мадрыд, Гішпанія
Стадыён Сант’яга Бэрнабэў
Умяшчальнасьць: 80 354
Прэзыдэнт Флярэнтына Пэрэс
Галоўны трэнэр Зынэдын Зыдан
Чэмпіянат Ля Ліга
 · 2016—2017 1 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
Трэція колеры
Афіцыйны сайт

Зьмест

ГісторыяРэдагаваць

ЗаснаваньнеРэдагаваць

 
«Рэыл Мадрыд» у 1905 годзе

Клюб заснаваны 6 сакавіка 1902 году братамі Падрасам і Хуліянам Паласіясамі пад назовам Madrid Football Club. 29 чэрвеня 1920 году кароль Гішпаніі прысвоіў клюбу тытул Каралеўскі, што па-гішпанску гучыць як Real. Адгэтуль сучасны назоў клюбу — Real Madrid.

З моманту заснаваньня клюб стаў прэтэндаваць на лідэрства ў гішпанскім футболе: ужо ў 1903 годзе ён выйшаў у фінал Кубка краіны, аднак прайграў там «Атлетыку» зь Більбао. Зрэшты, празь некалькі гадоў ганаровы трафэй надоўга пераехаў у сталіцу: «Мадрыд» заваёўваў Кубак чатыры разы запар. Чэмпіянаты Гішпаніі сталі праводзіцца толькі з сэзону-1928/1929, а да таго клюбы вызначалі наймацнейшых па рэгіёнах. «Мадрыд» (а з 1920 году — «Рэал») за гэты час першынстваваў у сталічнай акрузе 16 разоў.

РосквітРэдагаваць

Да сярэдзіны 1950-х гадоў мінулага стагодзьдзя, калі ў Эўропе вырашылі стварыць кантынэнтальную фэдэрацыю, якая наладзіла бы рэгулярнае правядзеньне спаборніцтваў як клюбных, так і нацыянальных камандаў, мадрыдзкі «Рэал» не зьяўляўся галоўным аўтарытэтам у Гішпаніі. Але так здарылася, што якраз у той момант «Рэал» ізноў выйграў першынство, дзякуючы чаму стаў першым гішпанскім дэлегатам у Кубку чэмпіёнаў. З таго моманту «Рэал» зацьвердзіўся на эўрапейскай вяршыні на пяць гадоў. Посьпехам на міжнароднай арэне спадарожнічалі і перамогі ва ўнутраным чэмпіянаце, якіх у пэрыяд з 1954 па 1969 год набралася 12. Прычым на працягу паўтара дзясятка гадоў атрымлівалася так, што калі мадрыдцы дома і саступалі першынство, то абавязкова выйгравалі Кубак чэмпіёнаў. Такім чынам, яны стала ўдзельнічалі ў самым прэстыжным эўрапейскім турніры на працягу 15 гадоў запар, упершыню ня трапіўшы ў яго толькі ў 1970 годзе. У тую залатую эпоху ў «Рэале» бліскалі натуралізаваны аргентынец Альфрэда Ды Стэфана (найлепшы футбаліст Эўропы 1957 і 1959 гадоў), француз Раймон Капа (уладальнік «Залатога мяча»-1958), вугорац Фэранц Пушкаш (другі футбаліст Эўропы-1960), Франсіска Хента — шасьціразовы ўладальнік Кубка чэмпіёнаў. У сярэдзіне 1960-х кампанію «доўгажыхару» Хента складалі Хасэ Сантамарыя, Амансіё, Піры.

Але паступова, па меры сыходу вэтэранаў, пераможныя традыцыі ў Эўропе былі згубленыя. Наступнага ўзьлёту прыйшлося чакаць амаль дваццаць гадоў, калі прыйшло новае пакаленьне на чале з Эміліё Бутрагеньё, найбліжэйшымі паплечнікамі якога былі Мічэл, Манола Санчыс, Марцін Васкес і Мігель Пардэса. Яны выйгралі два Кубкі УЭФА і пяць чэмпіянатаў запар.

1990-я гадыРэдагаваць

Падмурак сёмага трыюмфу ў Кубку чэмпіёнаў заклаў Фабіё Капэльлё, які запрасіў у каманду Рабэрта Карласа, Зэедорфа, Міятавіча, Шукера, Пануччы. Яны нароўні з Раўлем, Ера, Рэдонда, Канісарэсам і прыйшэлым праз год Марыентэсам склалі касьцяк каманды, якая выйграла пад кіраўніцтвам Юпа Гэйнкеса Лігу чэмпіёнаў 1998 году. Праўда, ва ўнутраным першынстве фінішавалі толькі чацьвертымі, і Гэйнкес саступіў месца галяндцу Гусу Гідынку. Той заставаўся на пасту толькі да лютага 1999 году, пасьля чаго прызначылі валійца Джона Тошака, якога звольнілі ў лістападзе. Каманду даверылі Вісэнтэ Дэль Боске, які правёў у клюбе практычна ўсю кар’еру. Становішча ў чэмпіянаце ён кардынальна ня выправіў («Рэал» з 8-га месца падняўся на 5-е), затое прывёў каманду да чарговага трыюмфу ў Лізе чэмпіёнаў.

Прэзыдэнцтва ПэрэсаРэдагаваць

 
Дэйвід Бэкгэм і Зынэдын Зыдан у гульні за «сьмятанкавых»

Як раз у той год у «Рэале» новым прэзыдэнтам быў абраны амбіцыйны Флярэнтына Пэрэс, які вырашыў сабраць у «Рэале» ўсіх найлепшых футбалістаў плянэты. Сваю дзейнасьць Пэрэс пачаў з нашумелай пакупкі партугальца Луіша Фігу ў «Барсэлёны» за рэкордныя 60 мільёнаў эўра. Праз год у шэрагі «Рэалу» ўліўся Зынэдын Зыдан, за якога заплацілі «Ювэнтусу» яшчэ больш — 76 мільёнаў. Яшчэ праз год зь «Інтэру» прыбыў Раналда, улетку 2003-га — Бэкгэм, 2004-га — Оўэн. Такім чынам, у сэзоне-2004/2005 разам гулялі чатыры футбалісты, якія выйгравалі «Залаты мяч»: Раналда (найлепшы футбаліст Эўропы-1997 і -2002), Зыдан (найлепшы-1998), Фігу (найлепшы-2000), Оўэн (найлепшы-2001). Нядзіўна, што гэты збор зорак сталі зваць «Галяктыкас». Але грандыёзныя намеры Флярэнтына Пэрэса так і не ажыцьцявіліся. За пяць зь лішнім гадоў кіраваньня Пэрэса (ён склаў паўнамоцтвы ў лютым 2006-га) «Рэал» толькі двойчы станавіўся чэмпіёнам ды адзін раз выйграў Лігу чэмпіёнаў.

Прэзыдэнцтва КальдэронаРэдагаваць

Пасьля Флярэнтына Пэрэса прэзыдэнтам «Рэалу» быў абраны Рамон Кальдэрон, стыль кіраўніцтва якога адрозьніваўся ад стылю папярэдніка. Кальдэрон ня ставіў сваёй мэтай куплю найлепшых гульцоў, хоць яго перадвыбарным абяцаньнем была купля Крыштыяну Раналду, што ў яго так і не атрымалася. За час прэзыдэнцтва Кальдэрона былі прададзеныя Бэкгэм, Рабэрта Карлас, Рабіньню, Раналда, гэта значыць уся «спадчына» Пэрэса, хоць у часы кіраваньня Кальдерону былі зроблены ўдалыя куплі. У 2009 годзе з-за скандалу, з падтасоўкай галасоў на выбарах 2006 году, Рамон Кальдэрон падаў у адстаўку. За чатыры году кіраваньня Кальдэрона «Рэал» два разы запар станавіўся чэмпіёнам Гішпаніі і адзін раз браў Супэркубак Гішпаніі.

Вяртаньне ПэрэсаРэдагаваць

 
Самы дарагі гулец сьвету Крыштыяну Раналду

1 чэрвеня 2009 году Флярэнтына Пэрэс ізноў стаў прэзыдэнтам «Рэала», прычым без галасаваньня, бо ўсе канкурэнты зьнялі свае кандыдатуры. Пасьля свайго вяртаньня Пэрэс пачаў узнаўляць цалкам новы «Галяктыкас». Для пачатку ў камандзе адбыліся зьмены ў кіраўніцтве: саветнікам прэзыдэнта стаў былы гулец «Рэалу» Зынэдын Зыдан. 9 чэрвеня пасьля доўгіх перамоваў і розных чутак у «Рэал» перайшоў паўабаронца італьянскага «Міляну» і зборнай Бразыліі Кака за 68 млн эўра. Ён падпісаў шасьцігадовы кантракт з клюбам і стаў першым зорным пачаткоўцам пасьля другога прыходу Пэрэса. Затым быў падпісаны кантракт з найлепшым гульцом сьвету 2008 году Крыштыяну Раналду, які даўно марыў надзець майку «сьметанковых». За партугальца «Рэал» выклаў 80 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў (93,4 мільёну эўра). 25 чэрвеня «Рэал» падпісаў 23-гадовага Рауля Альбіёля з «Валенсіі», сума трансфэру Альбіёля склала 15 мільёнаў эўра. 1 ліпеня 2009 году «Ліён» афіцыйна пацьвердзіў пераход Карыма Бэнзэма ў «Рэал». Сума трансфэру склала 35 мільёнаў эўра. У постаць «Рэала» вярнуліся хаўбэк Эстэбан Гранэра і выступоўца на пазыцыі правага абаронцы Альвара Арбэлёа зь «Лівэрпулу». Сума трансфэру Арбэлоа склала 4 млн эўра, кантракт падпісаны на 5 гадоў. Пару Арбэлёа склаў Шабі Алёнса, таксама які перайшоў зь «Лівэрпулу» 5 жніўня. Алёнса быў ацэнены ў 30 млн фунтаў стэрлінгаў.

Нягледзячы на самавітыя набыцьці, камандзе так і не атрымалася заваяваць хоць які-небудзь трафэй за сэзон. У чэмпіянаце Гішпаніі «Рэал» заняў выніковае другое месца, саступіўшы пальму першынства «Барсэлёне», пры гэтым прайграўшы ў абедзьвюх асабістых сустрэчах. Клюб ізноў няўдала выступіў у Лізе чэмпіёнаў, у шосты раз запар ня здолеўшы пераадолець стадыю 1/8 фіналу. А ў Кубку Гішпаніі каманда выбыла з барацьбы ўжо на першым этапе ў супрацьстаяньні з камандай з трэцяга гішпанскага дывізіёну «Алькарконам». Па выніках сэзону галоўны трэнэр Мануэль Пэлегрыні быў звольнены з пасады за нездавальняючыя вынікі. Пасьля нядоўгачасовых перамоваў галоўным трэнэрам «Рэалу» прызначаны партугалец Жузэ Маўрыньню, які толькі што аформіў з італьянскім «Інтэрам» пераможны хет-трык. З гэтым прызначэньнем кіраўніцтва і заўзятары клюбу ўскладаюць вялікія надзеі ў пляне вяртаньня мадрыдзкага «Рэалу» на лідзіруючыя пазыцыі ў краіне і ў Эўропе. Гэтыя надзей цалкам спраўдзіліся, бо паводле вынікаў сэзону 2011—2012 гадоў мадрыдзкі клюб стаў чэмпіёнам краіны, перапыніўшы сэрыю з трох перамогаў свайго спрадвечнага канкурэнта — «Барсэлёны».

ТытулыРэдагаваць

  • Ля Ліга: 33
    • 1932, 1933, 1954, 1955, 1957, 1958, 1961, 1962, 1963, 1964,
    • 1965, 1967, 1968, 1969, 1972, 1975, 1976, 1978, 1979, 1980,
    • 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1995, 1997, 2001, 2003, 2007,
    • 2008, 2012, 2017
  • Кубак Гішпаніі: 19
    • 1905, 1906, 1907, 1908, 1917, 1934, 1936, 1946, 1947, 1962,
    • 1970, 1974, 1975, 1980, 1982, 1989, 1993, 2011, 2014

СкладРэдагаваць

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць

  Рэал Мадрыдсховішча мультымэдыйных матэрыялаў