Антонаў (Нараўлянскі раён)

Анто́наў[1] — вёска ў Беларусі, на рацэ Славечне. Уваходзіць у склад Вербавіцкага сельсавету Нараўлянскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва на 2010 год — 135 чалавек. Знаходзіцца за 15 км на паўднёвы захад ад Нароўлі, за 20 км ад чыгуначнай станцыі Ельск (лінія Каленкавічы — Оўруч). Палявая дарога злучае вёску з шашой на Нароўлю.

Антонаў
трансьліт. Antonaŭ
Краіна: Беларусь
Вобласьць: Гомельская
Раён: Нараўлянскі
Сельсавет: Вербавіцкі
Насельніцтва: 135 чал. (2010)
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 2355
Нумарны знак: 3
Геаграфічныя каардынаты: 51°40′0″ пн. ш. 29°23′10″ у. д. / 51.66667° пн. ш. 29.38611° у. д. / 51.66667; 29.38611Каардынаты: 51°40′0″ пн. ш. 29°23′10″ у. д. / 51.66667° пн. ш. 29.38611° у. д. / 51.66667; 29.38611
Антонаў на мапе Беларусі ±
Антонаў
Антонаў
Антонаў
Антонаў
Антонаў
Антонаў

Антонаў — даўняе мястэчка гістарычнай Мазыршчыны (частка Меншчыны), на ўсходзе Палесься.

ГісторыяРэдагаваць

 
Антонаў, з мапы 1613 г.

Вялікае Княства ЛітоўскаеРэдагаваць

Выяўленае археолягамі гарадзішча жалезнага веку (за 0,5 км на захад ад вёсцы) сьведчыць пра засяленьне гэтай мясцовасьці ў глыбокай старажытнасьці. Першы пісьмовы ўпамін пра Антонаў (пад назвай Антонавічы) як мястэчка Мазырскага павету Менскага ваяводзтва датуецца 1595 годам. Паселішча значыцца на мапе Вялікага Княства Літоўскага 1613 году.

Каля Антонава ў 1751 годзе ратаваліся рэшткі разьбітага ўрадавымі войскамі загону гайдамакаў. З 1764 году маёнткам валодалі Аскеркі.

Пад уладай Расейскай імпэрыіРэдагаваць

У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) Антонаў апынуўся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Мазырскім павеце Менскай губэрні. На 1795 год у мястэчку было 26 двароў, дзейнічала драўляная царква Сьвятога Міколы; побач існавала вёска Слабада Антонаўская, дзе было 5 двароў. У гэты час паселішча перайшло да Я. Сіверса, з 1825 году — да С. Горвата. На 1834 год тут было 16 двароў. Паводле вынікаў перапісу 1897 году, у Антонаве было 73 двары, існаваў хлебазапасны магазын. На 1908 год — 87 двароў. З 1917 году працавала народная вучэльня.

За часамі Першай сусьветнай вайны ў лютым 1918 году Антонаў занялі войскі Нямецкай імпэрыі.

Найноўшы часРэдагаваць

25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Антонаў абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году згодна з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам зь іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе Антонаў вярнулі БССР. У 1931 годзе тут працавалі вадзяны млын і цагельня. На 1940 год у вёсцы было 124 двары, на 2004 год — 84.

НасельніцтваРэдагаваць

ДэмаграфіяРэдагаваць

  • XVIII стагодзьдзе: 1795 год — 140 чал. у мястэчку Антонаве, 40 чал. у вёсцы Слабадзе Антонаўскай
  • XIX стагодзьдзе: 1897 год — 439 чал.
  • XX стагодзьдзе: 1908 год — 657 чал.; 1940 год — 369 чал.; 1959 год — 934 чал.; 1999 год — 218 чал.
  • XXI стагодзьдзе: 2004 год — 160 чал.[2]; 2010 год — 135 чал.

ІнфраструктураРэдагаваць

У Антонаве працуе клюб.

ЗабудоваРэдагаваць

Плян Антонава складаецца з паўвыгнутай, амаль шыротнай арыентацыі вуліцы, да цэнтру якой з поўначы далучаецца завулак. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.

Турыстычная інфармацыяРэдагаваць

Страчаная спадчынаРэдагаваць

КрыніцыРэдагаваць

  1. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гомельская вобласць: нарматыўны даведнік / Н. А. Багамольнікава і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2006. — 382 с. ISBN 985-458-131-4. (pdf) С. 242.
  2. ^ Гарады і вёскі Беларусі. Энцыкл. Т. 2. Кн. 2. — Менск, 2005.

ЛітаратураРэдагаваць