Адкрыць галоўнае мэню

Віцень (пачатак 1250-х — 1316) — вялікі князь літоўскі (1295—1316).

Віцень
Vicień. Віцень (1709).jpg
Віцень (уяўны партрэт)
З Коданскай галерэі, 1709
9-ы вялікі князь літоўскі
1295 — 1316
Папярэднік Будзівід
Наступнік Гедзімін
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся XIII стагодзьдзе
Памёр 1316(1316)
Дынастыя Гедзімінавічы

Паводле Густынскага летапісу, Віцень прыняў дзяржаўны герб Вялікага Княства Літоўскага[1]:

« Витен нача княжити над Литвою, измысли себе герб и всему князству Литовскому печать: рыцер збройны на коне з мечем, еже ныне наричут Погоня. »

Густынскі летапіс

Зьмест

БіяграфіяРэдагаваць

Зьвесткі пра паходжаньне Віценя даволі супярэчлівыя[2]. Паводле «Хронікі зямлі Прускай» Пятра з Дусбурга, ён быў сынам Пукувера (Лютувера)[3], родапачынальніка Гедзімінавічаў. Братам Віценя быў Гедзімін[1]. Кіраваньне прыпала на пэрыяд адноснай стабільнасьці з адсутнасьцю барацьбы за ўладу.

У 1291 годзе Будзівід паслаў Віценя зь вялікім войскам супраць палякаў у Берасьцейскую зямлю. У 1294 Віцень ужо як вялікі князь ваяваў Леньчыцкую зямлю. У тым жа годзе ён захапіў Жамойць і здушыў там паўстаньне мясцовай знаці, якую схіляў да хаўрусу Тэўтонскі ордэн. У 1295 напаў на Малую Польшчу.

Зладзіў адпор наступу Ордэнаў на Вялікае Княства Літоўскае. Пад ягонай камандаю адбыліся вайсковыя выправы на тэрыторыю Тэўтонскага ордэну.

Дзеля барацьбы з крыжакамі на правым беразе Нёману збудаваў некалькі замкаў, у якіх несупынна знаходзіліся зьменныя залогі. Тым часам на левым беразе ракі свае замкі збудаваў Ордэн; тут часта адбываліся вайсковыя сутычкі. Скарыстаў супярэчнасьці паміж інфлянцкімі рыцарамі і рыскім арцыбіскупам і ў 1298 склаў хаўрус з Рыгай і арцыбіскупам, што дало магчымасьць адбіць крыжацкі наступ на Жамойць. Тады ж захапіў крыжацкі замак Каркгаўз. Хаўрус ВКЛ з Рыгай дзейнічаў да канца панаваньня Віценя. Недзе ў той жа час дамову з Рыгай ад імя Полацкага княства склаў полацкі япіскап Якаў, які зваў Віценя сваім сынам. Гэта сьведчыць пра тое, што ў час Віценя паміж Полацкам і ВКЛ працягваліся стасункі, якія пачаліся яшчэ пры Войшалку. Дамова забясьпечвала падпарадкаваньне Полацкай зямлі ВКЛ, але на новых умовах, з захаваньнем мясцовага ладу. Фактычная залежнасьць складваецца і ў дачыненьні іншых княстваў захаду і цэнтру сучаснае Беларусі.

У 1300 Віцень ваяваў Добжынскую зямлю, а ў 1306 быў з вайсковай выправай ля Калішу. Яшчэ адна выправа на Польшчу адбылася ў 1307. Некаторыя зь іх адбываліся як адказ на падтрымку Мазовіяй тэўтонскіх нападаў.

Ва ўнутранай палітыцы намагаўся ўмацаваць палітычнае адзінства Вялікага Княства Літоўскага. Сяліў на Гарадзеншчыне прусаў, якія ўцякалі ад крыжакоў з Прусіі. Паводле позьняга Ўваскрасенскага летапісу, далучыў да сваёй дзяржавы тэрыторыю да Заходняга Бугу, у тым ліку Берасьцейскую зямлю.

Пра абставіны сьмерці Віценя дакладных зьвестак не захавалася. Апошні раз згадваецца ў крыніцах у верасьні 1315 году, калі кіраваў аблогай ордэнскага замку Хрыстмэмэль. Супярэчлівымі бачацца паведамленьні хронік пра ягоную гібель у баі з крыжакамі ці сьмерці ад трапленьня маланкі.

ГалерэяРэдагаваць

Папярэднік
Будзівід
Вялікі князь літоўскі
1294—1316
Наступнік
Гедзімін

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць

  1. ^ а б Грыцкевіч А. Віцень // ВКЛ. Энцыкл. Т. 1. — Менск, 2005. С. 458.
  2. ^ Ермаловіч М. Віцень // ЭГБ. Т. 2. — Менск, 1994. С. 341.
  3. ^ Грыцкевіч А. Віцень // ВКЛ. Энцыкл. Т. 1. — Менск, 2005. С. 457.

КрыніцыРэдагаваць

ЛітаратураРэдагаваць

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць

  Віценьсховішча мультымэдыйных матэрыялаў