Мілян (футбольны клюб)

італьянскі футбольны клюб

«Мілян» (па-італьянску: Milan) — італьянскі футбольны клюб з гораду Мілян. Заснаваны ў 1899 годзе. 18-разовы чэмпіён Італіі, пяціразовы ўладальнік кубка Італіі. Сяміразовы ўладальнік Кубка чэмпіёнаў, двухразовы Кубка ўладальнікаў кубкаў. «Мілян» зьяўляецца адным з самых пасьпяховых італьянскіх клюбаў па колькасьці тытулаў за ўсю гісторыю й самым пасьпяховым клюбам сьвету па колькасьці міжнародных кубкаў (18 трафэеў). У 1963 годзе «Мілян» стаў першым італьянскім клюбам, які выйграў Кубак эўрапейскіх чэмпіёнаў, перамогшы ў фінале партугальскую «Бэнфіку» зь лікам 2:1. Акрамя таго, «Мілян» зьяўляецца рэкардсмэнам па колькасьці пераможаных Супэркубкаў УЭФА (5 перамог). Таксама «Мілян» зьяўляецца адной зь пяці эўрапейскіх камандаў, якія заслужылі права захоўваць у сябе трафэй Лігі чэмпіёнаў, які клюб заваёўваў сем разоў.

Мілян
AC Milan.png
Поўная назва Associazione Calcio Milan S.p.A.
Заснаваны 16 сьнежня 1899
Горад Мілян, Італія
Стадыён Сан-Сыра
Умяшчальнасьць: 80 018
Прэзыдэнт Паала Скароні[d]
Кіраўнік Fininvest[d]
Галоўны трэнэр Джэнара Гатуза
Чэмпіянат Сэрыя A
 · 2017—2018 6 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
Афіцыйны сайт

Хатнія матчы «Мілян» праводзіць на «Сан-Сыра», таксама вядомага як стадыён Джузэпэ Мэаццы. Стадыён, які знаходзіцца ў сумесным валоданьні зь «Інтэрам», зьяўляецца найбуйнейшым у італьянскім футболе, і ў цэлым здольны ўмясьціць 80 018 чалавек[1]. Інтэр лічыцца галоўным супернікам клюбу, і матчы паміж гэтымі двума камандамі называюць Дэрбі дэля Мадоны, якое таксама зьяўляецца адным з найстарэйшых дэрбі ў гісторыі футболу[2]. На 2010 год, «Мілян» зьяўляецца трэцім самым падтрымліваемым клюбам у Італіі[3], і сёмым найбольш падтрымліваемым у Эўропе[4].

Уладальнікам клюбу зьяўляецца былы прэм’ер-міністар Італіі Сыльвіё Бэрлюсконі, і віцэ-прэзыдэнт Адрыяна Гальліяні. На дадзены момант клюб уваходзіць у дзясятку футбольных клюбаў з самым высокім прыбыткам[5]. У красавіку 2011 году часопіс Forbes ацаніў клюб у $ 838 млн[6]. Клюб быў адным з заснавальнікаў ня дзейнай цяпер групы G-14, арганізацыі вядучых футбольных клюбаў Эўропы, а таксама ягонай замены, Эўрапейскай клюбнай асацыяцыі[7].

ГісторыяРэдагаваць

Раньнія гадыРэдагаваць

 
Гэрбэрт Кілпін
 
Мілян у 1901 годзе

«Крыкетны й футбольны клюб Мілян» (анг. Milan Cricket and Foot-Ball Club) быў заснаваны 16 сьнежня 1899 году ў піўной на вуліцы Бэрке ў Міляне. Ягонымі заснавальнікамі былі ангельцы Альфрэд Эдўардс і Гэрбэрт Кілпін, аматары футболу, які ў той час быў галоўным па папулярнасьці на іхняй радзіме ў Ангельшчыне. Аб заснаваньні клюбу грамадзкасьць была апавешчана двума днямі пазьней: у панядзелак 18 сьнежня 1899 году ў газэце «La Gazzetta Dello Sport». Эдўардс, у той час быў брытанскім віцэ-консулам у Міляне й вядомай асобай у мясцовым найвышэйшым сьвеце, стаў першым прэзыдэнтам клюбу. Першапачаткова клюб складаўся з сэкцыі крыкету, якую ўзначаліў Эдўард Бэры, і сэкцыі футболу, якой кіраваў Дэйвід Элісан.

У студзені 1900 году «Мілян» уступіў у Італьянскую фэдэрацыю футболу. З гэтага моманту каманда пачала набываць шырокую папулярнасьць і прэстыж. Ужо ў красавіку таго ж году клюб перамог Каралеўскі мэдаль, абыграўшы «Ювэнтус» зь лікам 2:0. Узнагарода, якую прымацаваў да сьцяга клюбу сам кароль Італіі Умбэрта Савойскі, стала першым трафэем, які заваяваў клюб. У наступным годзе «Мілян» паўтарыў гэты посьпех. «Чырвона-чорныя» хутка прагрэсавалі й ужо ў 1901 годзе атрымалі свой першы тытул чэмпіёнаў краіны, у фінале зь лікам 3:0 яны абыгралі генуэскі «Джэноа», перапыніўшы ягоную працяглую сэрыю перамог. Праз год мілянская каманда пад кіраўніцтвам Кілпіна ў фінале саступіла той жа «Джэноа». Другі чэмпіёнскі тытул мілянцам атрымалася здабыць толькі ў 1906 годзе. Гульня праходзіла ў Турыне на стадыёне «Ювэнтусу» — гэтую прывілегію ён атрымаў дзякуючы лепшай розьніцы забітых і прапушчаных мячоў, але асноўны й дадатковы час матчу скончыліся нулявой нічыёй. У 1936 годзе адбываецца зьмена назвы каманды з «Футбольны клюб „Мілян“» на «Спартовая асацыяцыя „Мілян“». У кіраўніцтве клюбу ў гэты ж час адбываюцца шматлікія зьмены, у выніку якіх прэзыдэнтам «Міляну» стаў Умбэрта Трабатоні, які кіраваў камандай з 1940 па 1954 гады. Чэмпіянат Італіі для «Міляну» складваўся ня лепшым чынам — каманда перажывала пэрыяд нестабільнасьці. «Расанэры» курсавалі ўверх-уніз па турнірнай табліцы, традыцыйна фінішуючы ў сярэдзіне, і вельмі рэдка займаючы месца ў чацьвёрцы найлепшых камандаў.

1946—1961Рэдагаваць

Першая цаглінка ў мур супэрклюбу была пакладзена ў 1940 годзе, калі прэзыдэнтам клюбу стаў Умбэрта Трабатоні. Пад ягоным кіраўніцтвам і з дапамогай паплечніка Антоніё Бузіні «Мілян» да канца саракавых ўшчыльную падабраўся да вяршыні. Пасьля трагедыі 4 траўня 1949 году, якая забрала жыцьці футбалістаў вялікага «Тарына», клюб разам зь «Інтэрам» і «Ювэнтусам» распачаў спробу заняць апусьцелы трон. Шлях да «скудэта» пралягаў праз Швэцыю, там «Мілян» падпісаў магутнага форварда Гунара Нордаля. А праз год дадаў у склад клюбу яшчэ дваіх швэдаў: Гунара Грэна й Нільса Лідгольма. На трэнэрскую пасаду быў прызначаны вугорац Лаяш Шчайзьлер, які зрабіў зь сьціплага «Нарчэпінгу» добры клюб.

ЗаўзятарыРэдагаваць

 
Заўзятары клюбу сьвяткуюць чарговую перамогу ў чэмпіянаце

«Мілян» зьяўляецца адным з добра падтрымоўваных футбольных клюбаў у Італіі, паводле зьвестак дасьледаваньняў, праведзеных італьянскай газэтай La Repubblica[8]. Гістарычна склалася так, што «Мілян» падтрымліваецца гарадзкой працоўнай клясай і прафзьвязамі[9]. Зь іншага боку, асноўныя супернікі клюбу «Інтэр», у асноўным, падтрымліваецца больш квітнеючай клясай, як правіла мілянскай сярэдняй клясай.

Паводле зьвестак дасьледаваньняў, з 2010 году «Мілян» зьяўляецца самым падтрымліваемым італьянскім клюбам у Эўропе й сёмым у цэлым па сьвеце, маючы больш чым 18,4 млн прыхільнікаў. «Мілян» мае высокую сярэднюю наведвальнасьць сярод эўрапейскіх футбольных клюбаў, саступаючы толькі «Барусіі» (Дортмунд), «Барсэлёне», «Манчэстэр Юнайтэд», «Рэалу», «Баварыі», «Шальке», «Арсэналу» й «Гамбургу»[10].

СкладРэдагаваць

Актуальны на 31 жніўня 2018 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
2   Аб Давідэ Калябрыя 1996
4   ПА Хасэ Маўры 1996
5   ПА Джакама Банавэнтура 1989
7   Нап Саму Кастэльеха 1995
8   Нап Суса 1993
9   Нап Гансалё Ігуаін (ар. Ювэнтус) 1987
10   Нап Хакан Чалганоглу 1994
11   Нап Фабіё Барыні 1991
12   Аб Андрэа Конці 1994
13   Аб Алесіё Раманьёлі 1995
14   ПА Т’емуэ Бакаяко (ар. Чэлсі) 1994
16   ПА Андрэа Бэрталяччы 1991
17   Аб Крыстыян Сапата 1986
18   ПА Рыкарда Манталіва 1985
20   Аб Іньяцыё Абатэ 1986
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
21   ПА Люкас Більля 1986
22   Аб Матэо Мусакіё 1990
23   Аб Іван Стрыніч 1987
25   Бр Хасэ Рэйна 1982
33   Аб Матыя Кальдара 1994
35   Бр Алясандра Пліцары 2000
56   Аб Стэфан Шыміч 1995
63   Нап Патрык Кутронэ 1998
68   Аб Рыкарда Радрыгес 1992
77   Нап Ален Халілавіч 1996
79   ПА Франк Кесье (ар. Аталянта) 1996
90   Бр Антоніё Данарума 1990
93   Аб Дыега Ляксальт 1993
99   Бр Джанлюіджы Данарума 1999

КрыніцыРэдагаваць

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць

  Мілян (футбольны клюб)сховішча мультымэдыйных матэрыялаў