Адкрыць галоўнае мэню

Во́бласьць — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Рэспублікі Беларусь (раней БССР), а таксама Баўгарыі, Казахстану, Кыргыстану, Расеі, Таджыкістану, Узбэкістану і Ўкраіны.

Паводле Этымалягічнага слоўніка беларускай мовы НАН Беларусі слова «вобласьць» — запазычаньне з царкоўна-славянкай мовы, аднак сучаснае значэньне гэтага слова («буйная адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка») зьяўляеецца сэмантычнай калькай з расейскай.[1]

У Беларусі вобласьць зьяўляецца трэцім зьвяном адміністрацыйнага ланцугу вобласьць — раён — сельсавет. Прадстаўнічы орган — абласны Савет дэпутатаў на чале са старшынём Савету. Выканаўча-распарадчы — выканкам на чале са старшынём выканкаму, які зьяўляецца кіраўніком вобласьці. Існуе 6 абласьцей: Берасьцейская, Віцебская, Гарадзенская, Гомельская, Магілёўская, Менская. Горад Менск таксама мае статус вобласьці. Старшыня Савету абіраецца на паседжаньні адпаведнага Савету. Старшыня аблвыканкаму прызначаецца Прэзыдэнтам са згоды Савету. Пасьля двухразовай адмовы ў зацьвярджэньні кандыдатуры старшыні выканкаму прэзыдэнт робіць прызначэньне асабіста.

У дарэвалюцыйнай Расеі вобласьці як адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі былі раўназначныя губэрням, але ствараліся толькі ў нацыянальных ускраінах, геаграфічна аддзеленых тэрыторыях або на землях казачых войскаў. Кіраваньне абласьцямі адрозьнівалася ад губэрняў тым, што на іх тэрыторыі заўсёды знаходзіліся войскі, таму абласны начальнік быў адначасова галавой грамадзянскага і вайсковага кіраваньня.

Глядзіце таксамаРэдагаваць

КрыніцыРэдагаваць

  1. ^ Вобласць // Этымалагічны слоўнік беларускай мовы. Т. 2. — Менск, 1980. С. 174