Даўгерд (ням. Daugeruthe[a]; ? — 1213, Вендэн) — князь літоўскі.

Упершыню ўпамінаецца пад 1209 рокам ў Хроніцы Лівоніі Генрыха Латвійскага і, паводле яго сьведчаньняў, быў «адным з найбольш магутных ліцьвінаў» (лац. potentioris de Lethonia). Быў цесьцем і хаўрусьнікам Усевалада Герцыцкскага. У 1213 року Даўгерд езьдзіў у Вялікі Ноўгарад, відаць, з мэтай скласьці хаўрус супраць немцаў у Лівоніі. На адваротным шляху быў схоплены й загінуў у зьняволеньні[1].

Вячаслаў Насевіч выказаў меркаваньне, што Даўгерд мог быць ананімным бацькам Міндоўга, якого Лівонская старэйшая рыфмаваная хроніка называе könig gros — вялікім каралём ліцьвінаў[2]. У Хроніцы Лівоніі Генрыха Латвійскага ўпамінаецца як Daugeruthe (Даўгерутэ), што, на думку Насевіча, было германізіраванай формай літоўскага імя Даўгерд[2].

ЗаўвагіРэдагаваць

  1. ^ Паводле Тэадора Нарбута, вядомага сваімі фальсыфікатамі, Dangerutis

КрыніцыРэдагаваць

  1. ^ Генрих Латвийский. Хроника Ливонии. — М.; Л., 1938. С. 113, 149.
  2. ^ а б Насевіч В. Пытанняў больш, чым адказаў // Беларускі гістарычны агляд. Т. 5. Сш. 1 (8). — Менск, 1998. — С. 210—226.

ЛітаратураРэдагаваць

  • Насевіч В. Пытаньняў больш, чым адказаў // Беларускі гістарычны агляд. Т. 5. Сш. 1 (8). — Менск, 1998. С. 210—226. Рэцензія: Краўцэвіч А. Стварэньне Вялікага княства Літоўскага. — Менск: Беларуская навука, 1998. — 208 с.
  • Насевіч В. Роля беларускіх зямель ва ўтварэньні і ўмацаваньні ВКЛ // Гісторыя Беларусі. Т. 2., 2008. С. 87—96.
  • Генрих Латвийский. Хроника Ливонии. — М.; Л., 1938.