Мікола Гіль

беларускі перакладнік, пісьменьнік
(Перанакіравана з «Мікалай Гіль»)

Міко́ла Гіль (сапр. Мікалай Сымонавіч Гілевіч; нарадзіўся 15 кастрычніка[1][2][3], паводле іншых зьвестак — 15 чэрвеня[4][5] 1936, в. Слабада Лагойскага раёну Менскай вобласьці) — беларускі пісьменьнік, журналіст, перакладнік. Брат Ніла Гілевіча[6], бацька Міколы Віча (Мікалая Мікалаевіча Гілевіча)[7].

Мікола Гіль
Асабістыя зьвесткі
Імя пры нараджэньні Мікалай Сымонавіч Гілевіч
Нарадзіўся 15 кастрычніка 1936 (83 гады)
в. Слабада, Лагойскі раён Менскай вобласьці
Бацькі Сымон Пятровіч Гілевіч[d]
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці пісьменьнік, журналіст, перакладнік
Жанр дзіцячая літаратура, біяграфія і лірычная проза
Мова беларуская мова
Дэбют 1962, «Літаратура і мастацтва»
Творы на сайце Knihi.com

ЖыцьцяпісРэдагаваць

Скончыў філялягічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту (1959).

Працаваў на Менскай студыі тэлебачаньня, у рэдакцыі бюлетэня «Родная прырода», часопісах «Маладосьць», «Мастацтва»; загаднікам аддзелу, адказным сакратаром, намесьнікам галоўнага рэдактара, галоўным рэдактарам газэты «Літаратура і мастацтва». Ягонае заступніцтва падчас знаходжаньня на пасадзе намесьніка галоўнага рэдактара дапамагло надрукаваць у «ЛіМе» артыкул Зянона Пазьняка «Курапаты — дарога сьмерці» (гал. рэдактар Анатоль Вярцінскі ў гэты час знаходзіўся ў камандзіроўцы)[8].

Сябра Саюзу пісьменьнікаў СССР з 1975 году.

ТворчасьцьРэдагаваць

Як журналіст пачаў актыўна выступаць з 1957 г.

Першы твор надрукаваны ў 1962 г. ў «ЛіМе».

Перакладаў на беларускую мову творы летувіскіх, вугорскіх і швэдзкіх пісьменьнікаў. Пераклаў таксама творы Сьвятланы Алексіевіч «У вайны не жаночае аблічча» (1991)[9], «Цынкавыя хлопчыкі» (1991)[10], «Зачараваныя смерцю» і «Чарнобыльская малітва»[11].

БібліяграфіяРэдагаваць

  • «Ранішнія сны» (апавяданьні, 1973)
  • «На лясной вуліцы» (1975)
  • «Тацянін чэрвень» (аповесьці, 1978)
  • «Самы галоўны чалавек» (1980)
  • «Пуд жыта» (апавяданьні і аповесьці, 1982)
  • «Ёсць на зямлі крыніца…» (аповесьць у апавяданьнях пра лётчыка-касманаўта СССР, двойчы Героя Сав. Саюзу П. І. Клімука, 1983)
  • «Тэлеграма з Кавалевіч» (аповесьць, 1984)
  • «Пасеянае — узыдзе» (нарысы, 1985)
  • «Утренние сны» (аповесьці і апавяданьні, 1985)[12]
  • «Камандзіроўка ў Вішанькі» (апавяданьні, аповесьці, 1987)
  • «Кім і Валерыя» (аповесьці і апавяданьні, 1988)
  • «Бралася на дзень» (апавяданьні, 1993)
  • «У времени в плену: Страницы жизни Геннадия Карпенко» (2001)[12]

Крыніцы і заўвагіРэдагаваць

  1. ^ Сёння 75-гадовы юбілей адзначае пісьменнік і журналіст Мікола Гіль // «Звязда». — 15 кастрычніка 2011. — № 197 (27061). — С. 7.
  2. ^ Віктар Гардзей. Багаты плён пісьменніка, рэдактара, перакладчыка // Літаратура і мастацтва.
  3. ^ Яўген Рагін, Юрый Іваноў. «Малайчына!» // «Культура». — 15—21 кастрычніка 2011. — № 42 (1013).
  4. ^ Гіль Мікола. Электронная энцыкляпэдыя «Slounik.org». Праверана 2 лістапада 2011 г.
  5. ^ Прэсавая служба СБП. Віншуем Міколу Гіля з 75-годдзем!. Саюз беларускіх пісьменьнікаўПраверана 2 лістапада 2011 г.
  6. ^ У Ніла Гілевіча мікраінсульт Грамадзтва. «Наша Ніва» (13 сакавіка 2008). Праверана 12 сьнежня 2010 г.
  7. ^ Кола Міколаў (2010) Вечарыны. Паэтычны тэатар Арт.С. Праверана 12 сьнежня 2010 г.
  8. ^ Зянон Пазьняк. (29 кастрычніка 1999) Курапаты. Дзесяць гадоў пасьля. Беларуская Салідарнасьць. Праверана 2 лістапада 2011 г.
  9. ^ Алексіевіч, С. У вайны не жаночае аблічча / перакл. з рас. Мікола Гіль. — Менск: Мастацкая літаратура, 1991. — 270 с. — 23 600 ас. — ISBN 5-340-00629-8
  10. ^ Алексіевіч, С. Цынкавыя хлопчыкі / перакл. з рас. Мікола Гіль. — Менск: Беларусь, 1991. — 175 с. — 15 000 ас. — ISBN 5-338-00848-3
  11. ^ Мікола Гіль «Беларуская палічка» Праверана 2 лістапада 2011 г.
  12. ^ а б Каталог ЦНБ НАН Беларуси(рас.) Праверана 2 лістапада 2011 г.

ЛітаратураРэдагаваць

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць