Альбін Дзяконскі (сын Альбіна)

Альбі́н Дзяко́нскі гербу Кораб (па-польску: Albin Dziekoński; 28 красавіка 1892, маёнтак Пятровічы Кобрынскага павету[1], Расейская імпэрыя1940?) — паэт міжваеннай Польшчы.

Альбін Дзяконскі
Albin Dziekoński
Albin Dziekoński.jpeg
герб «Кораб»
герб «Кораб»
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся 28 красавіка 1892
Пятровічы (Жабінкаўскі раён), Кобрынскі павет, Гарадзенская губэрня, Літоўскае генэрал-губэрнатарства, Расейская імпэрыя
Памёр 1940 ?
Род Дзяконскія
Бацькі Альбін Дзяконскі
Ядзьвіга з Ажэшкаў
Жонка Соф’я з Малінскіх
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці паэт
Кірунак байка, сатыра, лірыка, паэма
Мова польская
Вікіпэдыя мае артыкулы пра іншых асобаў з прозьвішчам Альбін Дзяконскі.

ЖыцьцяпісРэдагаваць

Паходзіў з землеўласьніцкай сям’і. Бацька Альбіна ў свой час быў кобрынскім павятовым маршалкам. Маці Ядзьвіга была далёкай сваячкай вядомай пісьменьніцы Элізы Ажэшка.

Дзяцінства Альбін правёў у фамільным маёнтку Пятровічы. Навучаўся ў Рыскай гімназіі, пасьля вывучаў земляробства ў Бэльгіі, але праз рок вымушаны быў перапыніць навучаньне з прычыны пагаршэньня здароўя (меў уроджаны парок сэрца). Пасьля курсу лячэньня ў швайцарскім Давосе пераехаў у Лязану, дзе вывучаў раманістыку ў тамтэйшым унівэрсытэце.

У 1910 року пераехаў да Казімера і Стэфаніі Дзяконскіх, якія ня мелі ўласных дзяцей. Яны былі гаспадарамі маёнтку Магілёўцы Ваўкавыскага павету (цяпер у Пружанскім раёне), які зьяўляўся цэнтрам мясцовага сьвецкага жыцьця. Бібліятэка Дзяконскіх была адной з самых багатых і знакамітых у ваколіцы. Прыкладна ў гэты ж час[2] (паводле іншых зьвестак — у 1917[1]) ажаніўся з Соф’яй Малінскай (польск. Zofia Malińska), дачкой віленскага адваката Максымільяна Малінскага. Будынак сядзібы Дзяконскіх у Магілёўцах захаваўся, у цяперашні час у ім разьмяшчаецца псыхіятрычны шпіталь.

У часе I сусьветнай вайны служыў у царскім войску штабным афіцэрам. У траўні 1918 з жонкай пераехаў у Варшаву, а з 1920 жылі ў Магілёўцах.

Акалічнасьці сьмерці Дзяконскага невядомыя. Па ўварваньні савецкіх войскаў на тэрыторыю Заходняй Беларусі у верасьні 1939 року паэт быў арыштаваны і перавезены ў Менск, дзе перабываў прынамсі да сакавіка 1940. Далейшы ягоны лёс невядомы. Жонка Дзяконскага выехала ў Варшаву.

ТворчасьцьРэдагаваць

Аўтар васьмі паэтычных зборнікаў і паэмы «Драма Люцыпара» (1934). Апошні зборнік, названы «Зялёныя Магілёўцы» (1939), прысьвяціў жыцьцю ва ўласнай сядзібе ў Слонімскім павеце.

Хоць творчасьць Альбіна Дзяконскага не паддаецца адназначнай характарыстыцы, у ёй можна выявіць элемэнты скамандэрскае мадэлі паэзіі і младапольскай паэтыкі.

Творчасьць Дзяконскага не атрымала вялікага рэзанансу ў часе жыцьця паэта. Па Другой сусьветнай вайне пра Дзяконскага распавёў Казімеж Выка[3], а творы паэта ўвайшлі ў анталёгію «Польская паэзія 1914—1939».

Цікавіўся таксама музыкай і філязофіяй.

БібліяграфіяРэдагаваць

  • Bajki. Satyry. Liryka (выд. 1-е 1920, выд. 2-е 1926)
  • Elegie (1929)
  • Eklogi (1931)
  • Motywy z miasta (1931)
  • Na Zachód (1932)
  • Dwa głosy (1933)
  • Dramat Lucyfera (паэма, 1934)
  • Rzeczy podejrzane (1936)
  • Zielone Mogilowce (1939)
  • Зборнік паэзіі (1985)[4]

Крыніцы і заўвагіРэдагаваць

  1. ^ а б Witold Karpyza. Ziemia Wołkowyska(пол.) Всё о Ружанах. Głos znad Niemna, 22-28 maja 1995 r. s. 4. Праверана 29 сьнежня 2011 г.
  2. ^ Zofia Malińska(пол.) Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego. Marek Jerzy Minakowski. Праверана 29 сьнежня 2011 г.
  3. ^ por. K.Wyka, Poeta z cienia wydobyty,[w]: Rzecz poetycka, wyd.II, Warszawa 1977
  4. ^ Wybór poezji(анг.) Google books. GoogleПраверана 29 сьнежня 2011 г.

ЛітаратураРэдагаваць

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць