Міхаіл Дрынеўскі

беларускі харавы дырыгент

Міхаі́л Па́ўлавіч Дрыне́ўскі (1941, Тонеж, цяпер Лельчыцкі раён, Гомельская вобласьць, Беларусь) — беларускі харавы дырыгент.

Міхась Дрынеўскі
Нарадзіўся 12 лютага 1941 (79 гадоў)
Тонеж, Тураўскі раён, Гомельская вобласьць, Беларуская ССР, СССР
Гады творчасьці з 1956-га
Жанр народная музыка
Значныя творы апрацоўкі мэлёдыяў «Ой, ты, грушка мая» і «Вол бушуе, вясну чуе»
Прэміі

Дзяржаўная прэмія Беларусі (1982), «За духоўнае адраджэньне»

Ордэн Працоўнага Чырвонага Сьцягу
Ордэн Францішка Скарыны

Заслужаны дзяяч мастацтваў Беларусі (1978), ляўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1982) і народны артыст Беларусі (1987)[1], прафэсар і ляўрэат прэміі «За духоўнае адраджэньне»[2].

ЖыцьцяпісРэдагаваць

Нарадзіўся ў вясковай сям’і. Быў адным зь 9-і дзяцей, зь якіх 4-ра памерлі ў маленстве ад разачкі. Падчас Нямецка-савецкай вайны 1941—1945 гадоў жыў з маці і 3-ма старэйшымі братамі ў зямлянцы на высьпе сярод балота. Гэта ўратавала сям’ю ў студзені 1943 году, калі нямецкія карнікі спалілі 300 аднавяскоўцаў у царкве. У дзяцінстве пачаў граць на губным гармоніку, які бацька прывёз з вайны супраць Японіі ў лістападзе 1945 году. Пазьней на слых навучыўся граць на невялікім акардэоне, які дастаўся ад старэйшага брата Зьмітра. Пасьля 7-клясаў школы паступіў у Гомельскую музычную вучэльню на баяніста, аднак праз адсутнасьць месца ў гуртажытку праз 2 тыдні вярнуўся дадому. Скончыў 10-гадовую школу ў суседняй вёсцы Букча за 13 км. Адначасна кіраваў школьным хорам і 2-ма калгаснымі ў Букчы і Тонежы. Пад яго кіраўніцтвам хор вёскі Тонеж заняў 1-е месца на занальным аглядзе калектываў мастацкай самадзейнасьці. У 1959 годзе паўторна паступіў у Гомельскую музвучэльню на харавое аддзяленьне, дзе да 1963 году навучаўся ў Раісы Красьніцкай. Адначасна кіраваў хорам Гомельскага дрэваапрацоўчага камбіната і народным хорам вёскі Прыбыткі. На 3-м курсе стаў праводзіць заняткі для завочнікаў. Таксама працаваў зь дзіцячым хорам Палаца піянэраў Гомелю. У 1963 годзе на прапанову свайго пэдагога паступіў у Беларускую кансэрваторыю. Адначасна 5 год працаваў з капэлай Палаца культуры МТЗ, куды запрасіў дырыгент-хормайстар Уладзімер Раговіч. У 1968 годзе на выпускным канцэрце ў Беларускай філярмоніі дырыгаваў творам для 2-х хароў. Пасьля канцэрта дырыгент Генадзь Цітовіч запрасіў яго хормайстрам у Дзяржаўны акадэмічны народны хор Беларусі[2].

У 1968 годзе скончыў Беларускую кансэрваторыю па клясе Ганны Зелянковай і ўладкаваўся хормайстрам Дзяржаўны акадэмічны народны хор Беларусі. Адначасна стаў выкладаць у Беларускай акадэміі музыкі. У 1973 годзе стаў галоўным хормайстрам Дзяржаўнага хору Беларусі. У 1975 годзе заняў пасаду мастацкага кіраўніка Дзяржаўнага акадэмічнага народнага хору Беларусі, які атрымаў імя свайго заснавальніка Генадзя Цітовіча. У 1982 годзе атрымаў Дзяржаўную прэмію Беларусі[1]

ТворчасьцьРэдагаваць

На падставе беларускай народнай музыкі і спалучэньня акадэмічнага і народнага сьпеваў канцэртныя праграмы харавой музыкі, этнаграфічныя праграмы і творы духоўнай музыкі. Запісаў і апрацаваў народныя мэлёдыі для народнага хору: «Ой, ты, грушка мая», «Вол бушуе, вясну чуе», «Як пайду я дарогаю», «Ночы мае, ночушкі» і «Чырвоная каліначка». Істотна пашырыў харавое мастацтва ў Беларусі праз працу з акадэмічным хорам[1]. На 2020 году стварыў звыш 50 аранжыровак і апрацовак беларускіх народных песьняў, твораў беларускіх кампазытараў і духоўнай музыкі. Пад яго кіраўніцтваў 21 удзельнік Народнага хору імя Цітовіча атрымалі званьне заслужаных артыстаў і дзеячоў мастацтва Беларусі[3].

КрыніцыРэдагаваць