Відзейкі
вёска ў Сьвіслацкім раёне Гарадзенскай вобласьці Беларусі
Відзе́йкі[2] — вёска ў Беларусі, на рацэ Рудаўцы. Уваходзяць у склад Сьвіслацкага сельсавету Сьвіслацкага раёну Гарадзенскай вобласьці.
Відзейкі лац. Vidziejki | |
Краіна: | Беларусь |
Вобласьць: | Гарадзенская |
Раён: | Сьвіслацкі |
Сельсавет: | Сьвіслацкі |
Насельніцтва: | 127 чал. (2009)[1] |
Часавы пас: | UTC+3 |
Тэлефонны код: | +375 1513 |
Паштовы індэкс: | 231969 |
СААТА: | 4252824011 |
Нумарны знак: | 4 |
Геаграфічныя каардынаты: | 53°5′29″ пн. ш. 24°7′46″ у. д. / 53.09139° пн. ш. 24.12944° у. д.Каардынаты: 53°5′29″ пн. ш. 24°7′46″ у. д. / 53.09139° пн. ш. 24.12944° у. д. |
± Відзейкі |
Назва
рэдагавацьВідэка (Wideke) — імя германскага паходжаньня[3]. Іменная аснова -від- (імёны ліцьвінаў Відмунд, Мельвід, Торвід; германскія імёны Widmund, Melvid, Torvid) паходзіць ад гоцкага wida 'повязь, злучэньне, моцнасьць' або ад гоцкага і германскага widus 'дрэва'[4]. Адпаведнасьць літоўскіх імёнаў на -ейка (-іка) германскім імёнам з суфіксам -к- (Вілейка — Wilico, Мінейка — Minnico, Радзейка — Radecke < Radacho і г. д.) сьцьвердзіў францускі лінгвіст-германіст Раймонд Шмітляйн, які на падставе шматгадовых дасьледаваньняў прыйшоў да высноваў пра германскае паходжаньне літоўскіх уласных імёнаў[5].
Насельніцтва
рэдагавацьКрыніцы
рэдагаваць- ^ а б Колькасьць насельніцтва Беларусі на кастрычнік 2009 году (рас.)
- ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гродзенская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2004. — 469 с. ISBN 985-458-098-9. (pdf) С. 316.
- ^ Kleemann S. Die Familiennamen Quedlinburgs und der Umgegend. — Quedlinburg, 1891. S. 92.
- ^ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 16—17.
- ^ Schmittlein R. Les noms d’eau de la Lituanie (suite) // Revue internationale d’onomastique. Nr. 3, 1964. P. 161—162, 167.
- ^ Указатель населенным местностям Гродненской губернии, с относящимися к ним необходимыми сведениями. — Гродна, 1905. С. 162.