Адкрыць галоўнае мэню

Сяргей Дубавец (нар. 17 верасьня 1959 году, Мазыр) — беларускі журналіст і літаратар.

Сяргей Дубавец
Сяргей Дубавец.jpg
Імя пры нараджэньні Сяргей Іванавіч Дубавец
Род дзейнасьці журналіст
Дата нараджэньня 17 верасьня 1959 (60 гадоў)
Месца нараджэньня Мазыр, Гомельская вобласьць
Грамадзянства Беларусь
Альма-матэр Факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Занятак літаратуразнаўца, журналіст і літаратурны крытык
Бацька Іван Дубавец
Жонка Тацяна Дубавец
Дзеці Адэля Дубавец
Узнагароды Мэдаль «13 студзеня»
Прэмія Алеся Адамовіча (1998)
Мэдаль да стагодзьдзя БНР

БіяграфіяРэдагаваць

Сяргей Дубавец пераехаў у Менск разам з бацькамі ў дзяцінстве. Пасьля сканчэньня сярэдняй школы (1976) працаваў выпускным у не шматтыражнай газэце міністэрства ўнутраных справаў БССР «На страже Октября» на заводзе «Гарызонт», рэдактарам якой тады зьяўляўся Іван Каленікавіч Дубавец, вэтэран органаў унутраных спраў БССР і бацька Сяргея. Менавіта таму Сяргей і праходзіў тэрміновую вайсковую службу ў тыпаграфіі мотастралковага падразьдзяленьня міністэрства ўнутраных справаў БССР в/ч 3214 (Белпоўк) г. Менску па вуліцы Грушаўская ў 1978—1980 гадах. Адтуль жа ў 1979 годзе Сяргей выправіўся на факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту. Скончыў факультэт журналістыкі БДУ ў 1984. Працаваў у выдавецтве БелСЭ, газэце «Гомельская праўда», нелегальным друку. Рэдактар аддзелу крытыкі часопіса «Нёман» (1987—1990), галоўны рэдактар газэт «Наша Ніва» (1991—2000) і «Свабода» (2004—2008), радыё «Балтыйскія хвалі» (2000—2001), аўтар штотыднёвае перадачы «Вострая Брама» на радыё «Свабода» (з 1997). Жыве ў Вільні.

Уначы на 28 сьнежня 2010 разам з жонкаю, паэткаю і журналісткаю Тацянай трапілі ў аўтакатастрофу. Аварыя здарылася на тэрыторыі Летувы, пад Алітай. Жонка Тацьцяна загінула, Сяргей Дубавец паранены патрапіў у рэанімацыю. Сям’я вярталася ад дачкі, якая нядаўна нарадзіла ім унучку[1].

Масон. З 2019 году — Вялікі майстар Вялікай ложы Беларусі[2].

КнігіРэдагаваць

Зьяўляецца аўтарам наступных кніг:

УзнагародыРэдагаваць

Узнагароджаны летувіскім мэдалём «За адвагу», мэдалём да стагодзьдзя БНР Рады БНР[3].

ПрэмііРэдагаваць

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць

КрыніцыРэдагаваць