Пары Сэн-Жэрмэн Парыж

францускі футбольны клюб з Парыжу

«Пары Сэн-Жэрмэн» (па-француску: Paris Saint-Germain) — францускі футбольны клюб з гораду Парыж. Заснаваны ў 1970 годзе. Васміразовы чэмпіён Францыі (1986, 1994, 2013, 2014, 2015, 2016, 2018, 2019), 12-разовы ўладальнік Кубка Францыі, васьміразовы ўладальнік Кубка францускай лігі і васьміразовы ўладальнік Супэркубка Францыі. Уладальнік Кубка ўладальнікаў кубкаў (1996).

Пары Сэн-Жэрмэн
Paris Saint-Germain F.C..svg
Поўная назва Paris Saint-Germain Football Club
Заснаваны 12 жніўня 1970
Горад Парыж, Францыя
Стадыён Парк-дэ-Прэнс
Умяшчальнасьць: 47 929
Прэзыдэнт Насэр аль-Хэлайфі
Кіраўнік Qatar Investment Authority
Галоўны трэнэр Томас Тухэль[1]
Чэмпіянат Ліга 1 чэмпіянату Францыі па футболе
 · 2018—2019 1 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
Трэція колеры
http://www.psg.fr/

У 1991 годзе клюб быў набыты каналам францускага тэлебачаньня — Canal+, але з прычыны аддзяленьня спартовага падразьдзяленьня, у 2006 годзе «ПСЖ» быў набыты двума інвэстыцыйнымі фондамі: «Калонія Кэпітал» з ЗША, «Батлер Капіталь» з Францыі й амэрыканскім банкам — «Морган Стэнлі». 30 чэрвеня 2009 году «Калонія Капітал» выкупіў частку «Морган Стэнлі» й стаў акцыянэрам, які валодае большай часткай акцыяў.

31 траўня 2011 году фонд «Катар Спорт Інвэстмэнтс» выкупіў 70% акцыяў «ПСЖ». Катарцам прыйшлося паўгоду весьці перамовы аб угодзе, уключаючы атрыманьне ўхваленьня дзейнага прэзыдэнта Францыі.

ГісторыяРэдагаваць

Першыя гадыРэдагаваць

Крыза сталічнага футболу ў Францыі прывяла гарадзкія ўлады й шэраг уплывовых энтузіястаў да думкі аб стварэньні новага футбольнага клюбу ў Парыжы, на зьмену некалі прыстойным камандам «Расінг» і «Стад Франсэ». Лёсавызначальнае рашэньне было прынята 20 траўня 1970 году, і ўжо 12 жніўня таго ж году адбылося зьліцьцё адмыслова створанага клюбу «Парыж» з камандай «Стад Сэн-Жэрмэн» (франц. Stade Saint-Germain) з прыгараду Парыжу. «Стад Сэн-Жэрмэн», які існаваў з 1904 году, у той год выйшаў з трэцяга францускага дывізіёну ў другі. Новы футбольны клюб «Пары Сэн-Жэрмэн» узначалілі Гі Крэсан і П’ер-Эт’ен Гюё. Па выніках сэзону 1970—1971 гадоў «ПСЖ» зь першай жа спробы выйшаў у найвышэйшы дывізіён разам з «Манака» і «Лілем». Аднак справы ў эліце ў «Пары Сэн-Жэрмэн» пайшлі не зусім удала. У сэзоне 1971—1972 гадоў клюб заняў 16 месца, прычым да канца сэзону рушыла ўсьлед фінансавая крыза й зьвязаныя зь ёй рознагалосьсі ў кіраўніцтве, якія прывялі да хуткага падзелу клюбу на «Парыж» і «Пары Сэн-Жэрмэн». Вось толькі «Парыж» застаўся ў найвышэйшым дывізіёне, а «ПСЖ» стаў аматарскай камандай, і быў адпраўлены назад у трэці дывізіён. Ізноў клюб адразу падняўся вышэй, а ў наступным сэзоне 1973—1974 гадоў дайшоў да 1/4 фіналу Кубка Францыі, паралельна выканаўшы асноўную задачу: ПСЖ вярнуўся ў эліту й больш яе ніколі не пакідае. Хоць у далейшым тройчы паўставала сытуацыя пагрозы вылету.

1974—1978Рэдагаваць

Клюб паступова набіраў магутнасьць. Аднак правальваліся спробы па запрашэньні вядомых футбалістаў. Так Пэле не гарэў жаданьнем гуляць за эўрапейскі клюб, «Барсэлёна» не адпусьціла ў Парыж Ёгана Кройфа, а асабісты фінансавы апэтыт Франца Бэкенбаўэра астудзіў цікавасьць да яго з боку парыскага кіраўніцтва. Пэрыяд запомніўся зьяўленьнем у камандзе шэрагу па-сапраўднаму гістарычных для клюбу гульцоў. У 1974 годзе з «Сэдану» быў набыты альжырэц Мустафа Далеб, які правёў у клюбе наступныя дзесяць гадоў, і такім жа стажам зь ім можа пацягацца толькі выхаванец клюбу Эрык Рэно. З 1975 году на поле зьяўляецца выхаванец клюбу, абаронца Жан-Марк Піляржэ, чый лёс будзе зьвязаны з роднай камандай рэкордныя чатырнацаць гадоў — да 1989 году. Вэтэран «Бэнфікі» партугалец Умбэрту Каэлью правёў у складзе парыжанаў два сэзоны, пакуль яго не зьмяніў у 1977 годзе такі ж вопытны гулец апорнай зоны «Сэнт-Эт’ену» Жан-Мішэль Лярке. Тады ж, у 1977 годзе, з «Рэймсу» быў набыты аргентынскі нападнік Карляс Арманда Б’янкі. Паўфінал Кубка Францыі 1975 году парыжане прайгралі. Нічога больш прыкметнага ў пляне спартовых дасягненьняў зь імі на той момант ня здарылася. Скандал з падвойнымі квіткамі на стадыён сканчаецца пакараньнем у двухгадовую забарону на ўдзел у эўрапейскіх кубкавых турнірах, і вымушанай зьменай уладальніка прэзыдэнцкага крэсла. Даніель Эштэр сышоў у адстаўку, і са студзеня 1978 году «Пары Сэн-Жэрмэн» на цэлых 13 гадоў узначаліў Франсіс Барэльлі.

ДасягненьніРэдагаваць

СкладРэдагаваць

Актуальны на 5 траўня 2020 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1   Бр Кейляр Навас 1986
2   Аб Т’ягу Сылва (капітан) 1984
3   Аб Прэснэль Кімпэмбэ 1995
4   Аб Тылё Керэр 1996
5   Аб Маркіньюс 1994
6   ПА Марка Вэрацьці 1992
7   Нап Кіліян Мбапэ 1998
8   ПА Леандра Парэдэс 1994
9   Нап Эдынсан Кавані 1987
10   Нап Нэймар 1992
11   Нап Анхэль Дзі Марыя 1988
12   Аб Тама Мэнье 1991
14   Аб Хуан Бэрнат 1993
16   Бр Сэрхіё Рыка (ар. Сэвільля) 1993
17   Нап Эрык Шупо-Матынг 1989
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
18   Нап Маўра Ікардзі (ар. Інтэр) 1993
19   Нап Паблё Сарабія 1992
20   Аб Левэн Кюрзава 1992
21   ПА Андэр Эрэра 1989
22   Аб Абду Дыяльлё 1996
23   ПА Юліян Драксьлер 1993
25   Аб Мітчэль Бакер 2000
27   ПА Ідрыса Гуе 1989
30   Бр Марцін Булка 1999
31   Аб Кален Дагба 1998
35   Аб Тангі Куасі 2002
36   Аб Ляік Мбэ Со 2001
38   ПА Адыль Аўшыш 2002
40   Бр Гарысон Інасэн 2000

Аддадзеныя ў арэндуРэдагаваць

Пазыцыя Імя Год нараджэньня
  Бр Альфонс Арэаля («Рэал Мадрыд») 1993
  Нап Хэсэ («Спортынг Лісабон») 1993

КрыніцыРэдагаваць

  1. ^ Transfermarkt — 2000.

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць

  Пары Сэн-Жэрмэн Парыжсховішча мультымэдыйных матэрыялаў