Восіп Цадкін

Францускі скульптар

Восіп Цадкін (па-француску: Ossip Zadkine, уласна Ёсэль Аронавіч Цадкін; 14 ліпеня 1890, Віцебск25 лістапада 1967, Нэі-сюр-Сэн, Францыя) — францускі скульптар, паходзіў зь сям'і габрэя і шатляндкі.

Восіп Цадкін
Ossip Zadkine.png
Дата нараджэньня 14 ліпеня 1890(1890-07-14)[1][2][3][4][5][6][7][8][9][10][11]
Месца нараджэньня Віцебск, Расейская імпэрыя[12]
Дата сьмерці 25 лістапада 1967(1967-11-25)[1][2][3][4][5][6][7][10][11] (77 гадоў)
Месца сьмерці Парыж, Францыя
Месца пахаваньня могілкі Манпарнас[13]
Грамадзянства Францыя[14]
Месца вучобы Нацыянальная вышэйшая школа прыгожых мастацтваў і Chelsea College of Art and Design[d]
Занятак скульптар, маляр, гравэр, прафэсар унівэрсытэту, ілюстратар і настаўнік
Навуковая сфэра скульптура
Месца працы Нацыянальная вышэйшая школа прыгожых мастацтваў
Жанры абстракцыянізм
Плынь кубізм
Восіп Цадкін (1914)

ЖыцьцяпісРэдагаваць

 
«Арфей», 1956

Цадкін нарадзіўся 14 ліпеня 1890 у Віцебску. Бацька, Яфім Цадкін, хрысьціўся, быў прафэсарам клясычных моў у Смаленскай сэмінарыі, маці — Сафі Лестэр — паходзіла зь сям'і шатляндзкіх караблебудаўнікоў. Вучыўся ў Віцебскай школе. У 1905 быў адпраўлены да сваякоў на поўнач Ангельшчыны, браў урокі скульптуры ў мясцовай мастацкай школе. У 1905—1909 жыў у Лёндане, пастаянна наведваў Брытанскі музэй, вучыўся ў Політэхнічнай школе. З 1910 пасяліўся ў Парыжы, на Манпарнасе, працаваў у «Вуллі» («Ла руш»). У 1911 яго працы былі выстаўлены ў восеньскім Салёне ды Салёне незалежных. Зблізіўся з Апалінэрам, Бранкузі, Пікаса, Бурдэлем, Матысам, Дэлянэ, Мадыльяні (які пакінуў графічны партрэт Цадкіна, 1913—1914). У 1914—1915 выстаўляўся ў Бэрліне, Амстэрдаме, Лёндане. Удзельнічаў у Першай сусьветнай вайне, быў атручаны газамі, дэмабілізаваны ў 1917, перажыў зацяжны душэўны крызіс.

У 1921 выйшла першая манаграфія пра Цадкіна ўплывовага мастацкага крытыка Марыса Рэйналя. Яго выстаўкі прайшлі ў Токіё, Грэноблі, рэтрасьпэктыва яго работ была прадстаўлена ў 1926 у Парыжы.

У 1939—1945 жыў у ЗША.

ТворыРэдагаваць

6 чэрвеня 2019 каля галоўнага офіса Белгазпрамбанка ўсталявалі скульптуру «Носьбіт дароў» (іншыя назвы: «Пасланец», «Навігатар»)[15].

ПамяцьРэдагаваць

 
«Возера», 1925. Паштовая марка Беларусі

У доме на парыскай вуліцы д'Асас (VI акруга), дзе Цадкін пасяліўся ў 1928, пасля яго сьмерці адкрыты музей. Імем скульптара названая вуліца ў XIII акрузе Парыжа.

Літаратура пра мастакаРэдагаваць

  • БЭ ў 18 тамах, Т.17, Мн., 2003, С.81
  • Raynal M. Ossip Zadkine. Rome: Éditions «Valori Plastici», 1921
  • Ossip Zadkine. Santpoort: C.A. Mees, 1929
  • Cassou J. Ossip Zadkine. Amriswil: Bodensee-Verlag, 1962
  • Spiteris T. Ossip Zadkine. Milano: Fratelli Fabbri, 1966.
  • Ossip Zadkine: plastiken, gouachen, zeichnungen, tapisserien. Köln: Lempertz Contempora, Kunsthaus Lempertz, 1966
  • Sculpture by Ossip Zadkine, 1890—1967. New York: Hirschl and Adler Galleries Inc., 1971
  • Lecombre S. Ossip Zadkine: l'œuvre sculpté. Paris: Paris-Musées, 1994
  • André Lhote, Ossip Zadkine: l'esprit d'une époque. Nice: G. Gardette, 1998

КрыніцыРэдагаваць

  1. ^ а б Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: плятформа адкрытых зьвестак — 2011.
  2. ^ а б Ossip Zadkine
  3. ^ а б Benezit Dictionary of Artists — 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7
  4. ^ а б Encyclopædia Britannica
  5. ^ а б SNAC — 2010.
  6. ^ а б Mapping the Practice and Profession of Sculpture in Britain and Ireland 1851–1951
  7. ^ а б Энцыкляпэдыя Бракгаўза
  8. ^ Delarge J. Лё ДэляржParis: Gründ, Jean-Pierre Delarge, 2001. — ISBN 978-2-7000-3055-6
  9. ^ Grove Art Online / J. Turner[Oxford, England], Houndmills, Basingstoke, England, New York: OUP, 1998. — ISBN 978-1-884446-05-4
  10. ^ а б Архіў прыгожых мастацтваў — 2003.
  11. ^ а б Munzinger Personen
  12. ^ Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Бэрлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118636057 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  13. ^ ZADKINE Ossip (1890-1967)
  14. ^ анляйнавая калекцыя Музэю сучаснага мастацтва
  15. ^ У Мінску з'явілася новая скульптура ураджэнца Беларусі Восіпа Цадкіна // Наша Ніва, 29 мая 2019

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць

  Восіп Цадкінсховішча мультымэдыйных матэрыялаў