П'ер-Жазэф Прудон

П'ер-Жазэ́ф Прудо́н (па-француску: Pierre-Joseph Proudhon, 15 студзеня 1809 - 19 студзеня 1865) быў францускім сацыялістам, палітыкам, філёзафам, эканамістам і заснавальнікам мютюалістычнай філязофіі. Ён быў першым, хто абвясьціў сябе анархістам [7] [8], скарыстаючы гэты тэрмін, і шырока лічыцца адным з самых уплывовых тэарэтыкаў анархізму. Шмат хто лічыць Прудона «бацькам анархізму» [9]. Прудон стаў чальцом францускага парлямэнта пасьля рэвалюцыі 1848 году, пасьля чаго зваў сябе фэдэралістам [10]. Прудон апісаў свабоду, якую ён перасьледаваў, як «сінтэз камунізму і уласнасьці» [11]. Некаторыя лічаць яго мютюалізм часткай індывідуалістычнага анархізму [12], тым часам як іншыя лічаць яго часткай сацыяльнага анархізму [13] [14].

П'ер-Жазэф Прудон
Portrait Pierre-Joseph Proudhon (cropped).jpg
Партрэт Прудона, зроблены Надарам (1862)
Дата нараджэньня 15 студзеня 1809(1809-01-15)[1][2][3][…]
Месца нараджэньня
Дата сьмерці 19 студзеня 1865(1865-01-19)[1][2][3][…] (56 гадоў)
Месца сьмерці
Месца пахаваньня
Занятак эканаміст, сацыёляг, палітык, журналіст, філёзаф, пісьменьнік, друкар
Навуковая сфэра філязофія
Подпіс Выява аўтографу

КрыніцыРэдагаваць

  1. ^ а б Pierre, Joseph Proudhon // Sycomore (фр.) / Assemblée nationale
  2. ^ а б Pierre Joseph Proudhon // Энцыкляпэдыя Бракгаўза (ням.) / Hrsg.: Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus, Wissen Media Verlag
  3. ^ а б Pierre-Joseph Proudhon // Grove Art Online (анг.) / J. Turner[Oxford, England], Houndmills, Basingstoke, England, New York: OUP, 1998. — ISBN 978-1-884446-05-4
  4. ^ а б Прудон Пьер Жозеф // Большая советская энциклопедия (рас.): [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969.
  5. ^ http://www.debate.org/reference/emma-goldman
  6. ^ http://www.debate.org/reference/peter-kropotkin
  7. ^ Merriman, John M. (2009). How a Bombing in Fin-de-Siècle Paris Ignited the Age of Modern Terror. New Haven: Yale University Press. p. 42. ISBN 9780300217933.
  8. ^ Leier, Mark (2006). Bakunin: The Creative Passion. New York: Seven Stories Press. p. 211. ISBN 9781583228944.
  9. ^ Guérin, Daniel (1989) [1970]. Anarchism: From Theory to Practice. New York: Monthly Review Press. ISBN 9780853451754.
  10. ^ Binkley, Robert C. (1963) [1935]. Realism and Nationalism 1852–1871. Read Books. p. 118.
  11. ^ Woodcock, George, ed. (1977). The Anarchist Reader. Hemel Hempstead: Harvester Press. p. 68. ISBN 9780391007093. "This third form of society, the synthesis of communism and property, I call liberty."
  12. ^ George Edward Rines, ed. (1918). Encyclopedia Americana. New York: Americana Corporation. p. 624. OCLC 7308909.
  13. ^ Knowles, Rob (Winter 2000). "Political Economy from Below: Communitarian Anarchism as a Neglected Discourse in Histories of Economic Thought". History of Economics Review. 31 (1): 30–47. doi:10.1080/10370196.2000.11733332
  14. ^ Bowen, James; Purkis, Jonathan (2004). Changing Anarchism: Anarchist Theory and Practice in a Global Age. Manchester University Press. p. 24. ISBN 9780719066948.

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць

  П'ер-Жазэф Прудонсховішча мультымэдыйных матэрыялаў