Антуан Лявуазье

францускі хімік

Антуан-Ляран дэ Лявуазье (па-француску: Antoine-Laurent de Lavoisier) — францускі навуковец, адзін з заснавальнікаў сучаснай хіміі. Чалец Францускай акадэміі навук (ад 1768 году).

Антуан Лявуазье
Antoine-Laurent de Lavoisier
David - Portrait of Monsieur Lavoisier (cropped).jpg
Дата нараджэньня 26 жніўня 1743(1743-08-26)[1][2][3][4][5][6][7][8][9][10][11][12]
Месца нараджэньня Парыж, Каралеўства Францыя[1][13][14]
Дата сьмерці 8 траўня 1794(1794-05-08)[1][2][3][4][5][7][8][10][11] (50 гадоў)
Месца сьмерці плошча Згоды, Елісейскія палі, VIII акруга Парыжу, Парыж, Сэна[d], Францыя
Прычына сьмерці абезгалоўліваньне[15]
Месца пахаваньня могілкі Эрансі
Грамадзянства Каралеўства Францыя
Каралеўства Францыя
Месца вучобы юрыдычны факультэт Парыскага ўнівэрсытэту
Занятак хімік, эканаміст, біёляг, фізык, акадэмік, адвакат і астраном
Навуковая сфэра біялёгія, хімія
Месца працы генэральны адкуп
Вядомы як стваральнік закону захаваньня масы
Узнагароды
Подпіс Antoine Lavoisier Signature.svg

Экспэрымэнтальна даказаў, што паветра ёсьць ня проста цела, як лічылася ў той час, а сумесь розных па ўласьцівасьцях газаў. Прапанаваў назву «кісларод» і растлумачыў ягоную ролю ў працэсах абпалу, гарэньня, дыханьня. Прывёў вызначэньне хімічнага элемэнту, усталяваў хімічны склад вады, аксідаў азоту, шматлікіх мінэралаў. Даказаў закон захаваньня масы рэчыва. Склаў першую табліцу простых рэчываў. Антуан, акрамя таго, зьяўляецца адным з заснавальнікаў тэрмахіміі. У 1789 годзе Лявуазье апублікаваў падручнік «Элемэнтарны курс хіміі», цалкам заснаваны на кіслароднай тэорыі гарэньня і новай намэнклятуры, які стаў першым падручнікам новай хіміі.

Лявуазье быў катаваны праз атрубаньне галавы на гільятыне ў пэрыяд францускай рэвалюцыі па абвінавачваньні ва ўдзеле «ў змове з ворагамі Францыі супраць францускага народу, які меў мэтай выкрасьці ў нацыі велізарныя сумы, неабходныя для вайны з дэспатамі». У 1796 годзе Лявуазье быў пасьмяротна рэабілітаваны.

КрыніцыРэдагаваць

  1. ^ а б в С. Созонов Лавуазье, Антуан-Лоран // Энциклопедический словарьСПб.: Брокгауз — Ефрон, 1896. — Т. XVII. — С. 218–223.
  2. ^ а б Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: плятформа адкрытых зьвестак — 2011.
  3. ^ а б SNAC — 2010.
  4. ^ а б Find a Grave — 1995.
  5. ^ а б Энцыкляпэдыя Бракгаўза
  6. ^ Store norske leksikon — 1978.
  7. ^ а б Gran Enciclopèdia CatalanaGrup Enciclopèdia Catalana, 1968.
  8. ^ а б GeneaStar
  9. ^ Roglo — 1997. — 8549233 экз.
  10. ^ а б Pas L. v. Genealogics — 2003. — ed. size: 683713
  11. ^ а б Annuaire prosopographique : la France savante
  12. ^ Base biographique
  13. ^ Лавуазье Антуан Лоран // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  14. ^ Brock W. H. The fontana history of chemistry — 1992. — ISBN 0-00-686173-3
  15. ^ https://www.britannica.com/biography/Antoine-Lavoisier

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць