Пэньяроль Мантэвідэо

уругвайскі спартовы клюб

«Пэньяро́ль» (па-гішпанску: Club Atlético Peñarol) ― уругвайскі футбольны клюб з гораду Мантэвідэо, гуляе ў Прэм’ер Дывізіёне. Адзін з самых тытуляваных футбольных клюбаў краіны. Клюб быў закладзены 28 верасьня 1891 году ангельскімі інжынэрамі пад назовам «Цэнтральны ўругвайскі чыгуначны крыкетны клюб» (па-ангельску: Central Uruguay Railway Cricket Club). Але зь цягам часу назоў клюбу зьмяніўся й стаў называцца як і раён, дзе клюб базаваўся ― «Пэньяроль», у гонар італьянцкага фэрмэра Пэдра Піньярола, які меў тут фазэнду[1]. Колерамі клюбу былі абраны жоўты й чорны, як традыцыйныя для ангельскіх клюбаў, што маюць дачыненьне да чыгункі[2].

Пэньяроль
CA Penarol.png
Поўная назва Club Atlético Peñarol
Заснаваны 28 верасьня 1891
Горад Мантэвідэо, Уругвай
Стадыён Кампэон-дэль-Сыглё
Умяшчальнасьць: 40 000
Чэмпіянат Прэм’ер Дывізіён
 · 2021 1 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
Афіцыйны сайт

«Пэньяроль» на дадзены момант зьяўляецца рэкардсмэнам па колькасьці перамогаў у нацыянальным чэмпіянаце — 50, зь іх 38 былі набыты ў прафэсійную эпоху. Асацыяцыя футбола Ўругваю (АФУ) не прызнае тытул клюбу, які ён набыў у 1924 годзе ў рамках спаборніцтва, якое было арганізавана апазыцыйнай да АФУ Фэдэрацыяй уругвайскага футболу (ФУФ). Акрамя таго, АФУ не разглядае чэмпіянат 1926 году, як поўнасьцю афіцыйны. Такім чынам, з пункту гледжаньня АФУ ў «Пэньяролю» толькі 48 тытулаў, а з пункту гледжаньня самаго клюбу і клюбаў-удзельнікаў тых спаборніцтваў — 50.

Галоўным ворагам і антаганістам клюбу на працягу ўсёй гісторыі разьвіцьця ўругвайскага футболу зьяўляецца «Насьяналь». Гэты клюб не прызнае «Пэньяроль» у якасьці спадкаемцы чыгункавага клюбу й сьцьвярджае, што тытулаў у клюбу 43, а не 50.

На міжнароднай арэне «Пэньяроль» зьяўляецца найлепшым уругвайскім клюбам. Толькі аргентынскія «Індэпэнд’ентэ» й «Бока Хуніёрс» маюць больш перамогаў у Кубку Лібэртадорэс, чым уругвайскі клюб. Тройчы «Пэньяроль» перамагаў у неіснуючым на сёньня Міжкантынэнтальным кубку, прычым жоўта-чорныя першымі дамагліся гэтага паказчыка. Пазьней зь імі параўналіся яшчэ чатыры клюбы — аргентынскі «Бока Хуніёрс», уругвайскі «Насьяналь», італьянскі «Мілян» і гішпанскі «Рэал Мадрыд».

Чатырнаццаць гульцоў «Пэньяролю» станавіліся ў складзе зборнай Уругваю чэмпіёнамі сьвету. Аснову «Сэлестэ», якая перамагла на мундыялі ў 1950 годзе, складалі гульцы «Пэньяролю».

Шмат гадоў «Пэньяроль» утрымліваў першы радок у рэйтынгу КОНМЭБОЛ, і толькі ў 2007 годзе саступіў гэтую пазыцыю «Бока Хуніёрс». У верасьні 2009 году IFFHS аб’явіла пра тое, што яна прызнала «Пэньяроль» найлепшым клюбам XX стагодзьдзя ў Паўднёвай Амэрыцы. «Пэньяроль» з 531 балам апярэдзіў «Індэпэнд’ентэ» (426,5) й «Насьяналь» (414), але па агульным ліку саступіў гішпанскаму «Рэалу» (563,5)[3][4].

ДасягненьніРэдагаваць

  • Чэмпіён Уругваю: (51)
    • 1900, 1901, 1905, 1907, 1911, 1918, 1921, 1928, 1929, 1932
    • 1935, 1936, 1937, 1938, 1944, 1945, 1949, 1951, 1953, 1954
    • 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1967, 1968, 1973
    • 1974, 1975, 1978, 1979, 1981, 1982, 1985, 1986, 1993, 1994
    • 1995, 1996, 1997, 1999, 2003, 2010, 2013, 2016, 2017, 2018
    • 2021
  • Пераможцы Лігільлі: (12)
    • 1974, 1975, 1977, 1978, 1980, 1984, 1985, 1986, 1988, 1994, 1997, 2004

СкладРэдагаваць

Актуальны на 23 лютага 2022 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1   Бр Нэту Вулпі 1992
2   Аб Эдгар Элісальдэ (ар. Пэскара) 2000
3   Аб Эрнан Мэносэ 1987
4   Аб Агустын Да Сыльвэйра 2000
5   ПА Даміян Муста 1987
6   ПА Радрыга Саравія 2000
7   Нап Крыстыян Алівэра (ар. Альмэрыя) 2002
8   ПА Паблё Кепэліні (ар. Крус Асуль) 1991
10   Нап Алеха Крус 2000
11   Нап Рубэн Бэнтанкурт 1993
12   Бр Кевін Доўсан 1992
13   Аб Матыяс Агірэгарай 1989
14   ПА Нікаляс Росі 2002
15   Аб Эсэк’ель Бускетс 2000
16   Нап Агустын Канобіё 1998
17   Аб Валентын Радрыгес 2001
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
18   ПА Агустын Альварэс Валяс 2001
19   Нап Агустын Альварэс Мартынэс 2001
20   ПА Брыян Алівэра (ар. Керэтара) 1994
21   Аб Рамон Арыяс 1992
22   Аб Хуан Рамас 1996
23   ПА Вальтэр Гаргана (капітан) 1984
24   Аб Хаіра О’Ніл 2001
25   Нап Ігнасьё Лякінтана 1999
27   Бр Рандаль Радрыгес 2003
28   Нап Люкас Віятры 1987
29   Нап Максыма Алёнса 2002
30   Аб Люсіяна Фэрнандэс 2002
31   Аб Факунда Баніфасі 1995
32   Бр Хонатан Ліма 1999
  Бр Тыяга Кардоса 1996
  Нап Фэдэрыка Карыса 1991

КрыніцыРэдагаваць

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць