Інтуркі (лет. Inturkė) — вёска ў Летуве, на беразе возера Гялоты. Цэнтар староства Маляцкага раёну Ўцянскага павету. Насельніцтва на 2011 год — 237 чалавек. Знаходзяцца за 12 км на паўднёвы ўсход ад Малятаў.

Інтуркі
лет. Inturkė
Агульны выгляд
Агульны выгляд
Краіна: Летува
Павет: Уцянскі
Раён: Маляцкі
Насельніцтва: 237 чал. (2011)
Часавы пас: UTC+2
летні час: UTC+3
Геаграфічныя каардынаты: 55°09′40″ пн. ш. 25°33′29″ у. д. / 55.16111° пн. ш. 25.55806° у. д. / 55.16111; 25.55806Каардынаты: 55°09′40″ пн. ш. 25°33′29″ у. д. / 55.16111° пн. ш. 25.55806° у. д. / 55.16111; 25.55806
Інтуркі на мапе Летувы
Інтуркі
Інтуркі
Інтуркі
Commons-logo.svg Галерэя здымкаў у Вікісховішчы

Інтуркі — даўняе мястэчка гістарычнай Віленшчыны. Да нашага часу тут захаваўся драўляны касьцёл Унебаўзяцьця Найсьвяцейшай Панны Марыі, помнікі архітэктуры XIX стагодзьдзя.

ГісторыяРэдагаваць

Вялікае Княства ЛітоўскаеРэдагаваць

Першы пісьмовы ўпамін пра Інтуркі датуецца 1373 годам. У 1385 годзе яны ўвайшлі ў склад Віленскага павету Віленскага ваяводзтва.

У XVI ст. Інтуркі сталі цэнтрам староства. У 1555 годзе ў мястэчку збудавалі касьцёл.

Пад уладай Расейскай імпэрыіРэдагаваць

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795 год) Інтуркі апынуліся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Віленскім павеце Віленскай губэрні.

На 1868 год у Інтурках было 14 будынкаў, тут збудавалі царкву-мураўёўку.

Найноўшы часРэдагаваць

Па польска-летувіскіх баях і падпісаньні пагадненьня паміж міжваеннай Польскай Рэспублікай і Летувой у 1919 годзе Інтуркі апынуліся ў складзе Летувы. За часамі Другой сусьветнай вайны з чэрвеня 1941 да 1944 году мястэчка знаходзілася пад акупацыяй Трэцяга Райху.

НасельніцтваРэдагаваць

ДэмаграфіяРэдагаваць

  • XIX стагодзьдзе: 1868 год — 414 чал. у вёсцы Інтурках, 31 чал. у фальварку Інтурках і 8 чал. у карчме Інтурках[1]
  • XXI стагодзьдзе: 2011 год — 237 чал.

Турыстычная інфармацыяРэдагаваць

СлавутасьціРэдагаваць

  • Касьцёл Унебаўзяцьця Найсьвяцейшай Панны Марыі (1855)
  • Могілкі: каталіцкія, праваслаўныя
  • Царква Покрыва Багародзіцы (1868; мураўёўка)

ГалерэяРэдагаваць

КрыніцыРэдагаваць

  1. ^ Wejssenhof J. Inturki // Słownik geograficzny... T. III. — Warszawa, 1882. S. 298.

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць

  Інтуркісховішча мультымэдыйных матэрыялаў