Удынэзэ Ўдынэ

італьянскі футбольны клюб з Удынэ

«Удынэзэ» (па-італьянску: Udinese Calcio) — італьянскі футбольны клюб з гораду Ўдынэ. Клюб быў заснаваны ў 1896 годзе, такім чынам зьяўляючыся другім найстарэйшым клюбам у Італіі пасьля «Джэноа».

Удынэзэ
Udinese calcio.png
Поўная назва Udinese Calcio SpA
Заснаваны 1896
Горад Удынэ, Італія
Стадыён Стадыё Фрыўлі
Умяшчальнасьць: 25 000
Прэзыдэнт Франка Салдаці
Кіраўнік Джампаолё Поцца
Галоўны трэнэр Люка Гоцьці
Чэмпіянат Сэрыя A
 · 2018—2019 12 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
http://www.udinese.it/

Традыцыйная хатняя форма каманды ёсьць кашуля ў чорна-белую палоску, чорныя шорты й белыя шкарпэткі. Клюб гуляе на «Стадыё Фрыўлі», які здольны зьмясьціць 41 652 заўзятараў, хоць у цяперашні час гэты паказчык абмяжоўваецца да 30 900. Клюб мае сваё лічбавае тэлебачаньне, якое вяшчае ў рэгіёне Фрыўлі-Вэнэцыя-Джулія. Клюб мае вялікую колькасьць прыхільнікаў ва Фрыўлі й прылеглых раёнах.

ГісторыяРэдагаваць

Раньнія гадыРэдагаваць

«Удынэзэ» быў заснаваны ў 1896 годзе годзе як частка Ўдынэскага грамадзтва гімнастыкі й фэхтаваньня. У сваім першым годзе, клюб перамог у розыгрышы трафэю «Torneo FNGI» ў Трэвіза зьбіўшы «Фэрару» зь лікам 2:0, аднак гэты тытул не прызнаецца ў якасьці афіцыйнага.

5 ліпеня 1911 году некаторыя гімнасты «Ўдынэзэ» на чале зь Люіджы Даль Дана, заснавалі клюб «Удынэзэ», які далучыўся да Італьянскай фэдэрацыі футболу. Новая каманда дэбютавала ў таварыскім матчы супраць «Ювэнтус Пальманова», і перамагла зь лікам 6:0.

Толькі ў 1912—1913 гадох «Удынэзэ» ўпершыню прыняў удзел у чэмпіянаце пад эгідай італьянскай футбольнай асацыяцыі. У гэтым годзе яны былі залічаны ў турнір «Campionato Veneto di Promozione», які складаўся ўсяго з трох камандаў (астатнімі былі «Пэтрарка» й «Падуя»). З двума перамогамі супраць «Падуі» (3:1 і 5:0), Удынэзэ скончыў турнір на другім месцы, прапусьціўшы наперад «Пэтрарку» й прабіўшыся, такім чынам, у лігу «Prima Categoria». У «Prima Categoria», Удынэзэ ня здолеў выйсьці на нацыянальны ўзровень.

1920-я гадыРэдагаваць

Сэзон 1920—1921 гадоў, які скончыўся для клюбу няўдала ў «Eliminatoria Veneta», быў незабыўны, бо менавіта ў ім за клюб дэбютаваў Джына Бэльлёта, які па-ранейшаму зьяўляецца гульцом, які адгуляў найбольшую колькасьць сэзонаў за клюб, то бок 17. У 1922 годзе, «Удынэзэ», скарыстаўшыся адсутнасьцю мацнейшых на той час клюбаў краіны ў розыгрышу першага Кубка Італіі, дасягнуў фіналу нацыянальнага кубка, дзе саступіў клюбу «Вада» зь лікам 1:0. У лізе, тым годам, «Удынэзэ» заняў другое месца ў сваёй кваліфікацыйнай групе «Girone Eliminatorio Veneto», што дазволіла яну застацца ў вышэйшым дывізіёне на наступны сэзон, нягледзячы на рэфармаваньне чэмпіянату, якое прывяло да скарачэньня колькасьці камандаў.

Сэзон 1922—1923 гадоў быў катастрафічным для клюбу, бо яны занялі ў сваёй групе апошняй месца й вылецелі ў другі дывізіён. Да таго ж каманда рызыкавала ў 1923 годзе быць ліквідаванай з-за запазычанасьці. 24 жніўня 1923 году клюб «Удынэзэ» быў вылучаны з «Удынэзэ Фрыўлі», і клюб быў вымушаны стварыць бюджэт. На шчасьце, уся пазыка была выплачаная прэзыдэнтам клюбу Алясандра Дэль Торса пасьля продажу ім некаторых сваіх карцінаў. Такім чынам клюб здолеў заявіцца ў другі дывізіён, у якім у выніку заняў чацьвёртае месца на наступны год.

СкладРэдагаваць

Актуальны на 5 траўня 2020 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1   Бр Хуан Муса 1994
3   Аб Самір Сантус 1994
4   Аб Сэбастыян Продль 1987
5   Аб Ўільям Троост-Эконг 1993
6   ПА Сэко Фафана 1995
7   Нап Стэфана Акака 1989
8   ПА Мата Яяла 1988
10   ПА Радрыга Дэ Паўль 1994
11   ПА Ўолес 1995
12   ПА Кен Сэма (ар. Ўотфард) 1993
15   Нап Кевін Лязаньня (капітан) 1992
17   Аб Брам Нёйтынк 1990
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
18   Аб Гідэ тэр Авэст 1997
19   Аб Енс Лярсэн 1991
27   Бр Самуэле Пэрызан 1997
30   Нап Ілія Нэстароўскі 1990
38   ПА Ралянда Мандрагора 1997
40   Нап Эмануэле Равіні 1995
50   Аб Радрыгу Бэкан 1996
77   Аб Марвін Зээгеляар 1990
87   Аб Сэбаст’ен Дэ Маё 1987
88   Бр Нікалас Андрадэ 1988
91   Нап Лукаш Тэадорчык 1991


Аддадзеныя ў арэндуРэдагаваць

Пазыцыя Імя Год нараджэньня
7   Аб Джузэпэ Пэцэльля («Парма») 1997
8   ПА Эмануэль Баду («Вэрона») 1990
9   Нап Фэліпэ Візэў («Грэмію Порту-Алегры») 1997
13   ПА Свантэ Інгельсан («Пэскара») 1998
14   ПА Пэтар Мічын («Чукарычкі») 1998
22   Бр Сымонэ Скуфэт («Спэцыя») 1996
98   ПА Мамаду Кулібалі («Віртус Энтэля») 1999
99   ПА Андрыя Баліч («Пэруджа») 1997

КрыніцыРэдагаваць

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць

  Удынэзэ Ўдынэсховішча мультымэдыйных матэрыялаў