Скалёвія (па-нямецку: Scalowia; па-летувіску: Skalva) — пруская зямля кан. XIII ст. — пач. XIV ст., населеная племенем скалваў ці скаловаў (Scalowite).

Землі скальваў на сучаснай мапе

Знаходзілася на ўсходзе Прусіі, ляжала па абодвух берагах ніжняй плыні ракі Нёман, ад яго вусьця да вусьця ракі Мітувы — у басэйне ракі Прэголі і па беразе Куршскага заліва, у ніжняй плыні ракі Юры. Цэнтрам Скалёвіі, верагодна, быў Рагніт (цяпер горад Неман[1])

Назва зьяўляецца, верагодна, азначэньнем лесу, часам яе таксама выводзяць ад згубленай назвы ракі Скальве-Скальва або да лет. skalauti — блукаць[2]. Адзначаная таксама форма Scalwo[3]. Прымаючы ва ўвагу археалягічныя матэрыялы, скальвы былі найболей блізкія і, відавочна, роднасныя куршам. І тыя, і іншыя пасьля ўвайшлі ў склад летувіскай і латыскай народнасьцяў[4].

КрыніцыРэдагаваць

  1. ^ Łowmiański H. Studja nad początkami społeczeństwa i państwa litewskiego. Wilno, 1931—1932. T. I—II., II. S. 22; Harmjanz H. Volkskunde und Siedlungsgeschichte Altpreussens. Berlin, 1942. S. 121; Powierski J. Skalowia // SSS. Wroclaw, 1975, T. 5, cz. 1. S.192—193., S.193
  2. ^ Wilinski K. Walki polsko-pruskie w X—ХIII w. Lodz, 1984. S. 182
  3. ^ Pierson W. Altpreussische Namen-Kodex // Zeitschrift fur preussische Geschichte und Landeskunde. Jg. X. Berlin, 1873. S.714.
  4. ^ Финно-угры и балты в эпоху Средневековья / Отв. ред. В. В. Седов. М., 1987. С.409; 419