Алімпіякос Пірэй

грэцкі футбольны клюб

«Алімпіякос» (па-грэцку: Ολυμπιακός) — грэцкі футбольны клюб з гораду Пірэю. Заснаваны ў 1925 годзе. 44-разовы чэмпіён Грэцыі, 27-разовы ўладальнік Кубка Грэцыі. «Алімпіякос» зьяўляецца самым пасьпяховым клюбам у гісторыі грэцкага футболу, а таксама ёсьць адной з чатырох камандаў, якія ніколі не выляталі зь першага дывізіёну. У эўрапейскіх спаборніцтвах клюб двойчы дасягаў фіналу, у Лізе чэмпіёнаў сэзону 1998—1999 гадоў і Кубка кубкаў сэзону 1992—1993 гадоў. «Алімпіякос» таксама зьяўляецца адным з чальцоў-заснавальнікаў Асацыяцыі эўрапейскіх клюбаў.

Алімпіякос Пірэй
Olympiacos FC.svg
Поўная назва па-грэцку: ΠΑΕ Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
Заснаваны 10 сакавіка 1925
Горад Пірэй, Грэцыя
Стадыён Караіскакіс
Умяшчальнасьць: 32 115
Прэзыдэнт Эвангеляс Марынакіс[d]
Кіраўнік Эвангеляс Марынакіс[d]
Галоўны трэнэр
Чэмпіянат Супэрліга
 · 2020—2021 1 месца
olympiacos.org(грэцк.)(анг.)(гішп.)(фр.)

Хатнія матчы клюб праводзіць на стадыёне «Караіскакіс» у Пірэі. «Алімпіякос» зьяўляецца самым папулярным грэцкім клюбам, маючы каля двух з паловай мільёнаў прыхільнікаў у Грэцыі. Клюб мае доўгую й даўнюю канкурэнцыю з клюбам «Панатынаікос», зь якімі яны аспрэчваюць дэрбі зьвечных ворагаў.

ГісторыяРэдагаваць

«Алімпіякос» быў заснаваны ў 1925 годзе ў Пірэі пяцьцю братамі Янісам, Дыносам, Ёргасам, Басылісам і Леанідасам Адрыянопулясамі. У 1930-х гадох клюб зьведаў посьпех, атрымаўшы некалькі перамогаў запар у чэмпіянаце Пірэю ў 1925, 1926, 1927 гадох[1]. У сэзоне 1930—1931 гадоў «Алімпіякос» упершыню ў сваёй гісторыі стаўся чэмпіёнам Грэцыі. Браты Андрыянопулясы ў гэты час пачалі займацца палітыкай. Пры іхным асабістым садзейнічаньні пачалося будаўніцтва стадыёну «Караіскакіс».

Пачатак новага дзесяцігодзьдзя суправаджаўся істотным павелічэньнем папулярнасьці грэцкага першынства ў краіне. У кастрычніку 1931 году Ёргас і Яніс Андрыянопулясы, легендарныя футбалісты і чальцы-заснавальнікі «Алімпіякоса», сышлі з актыўнага футболу. Аднак зьявіліся новыя героі, як то Яніс Вазас, Хрыстофарас Рагас, Тэолёгас Сымэонідыс, Міхаліс Анаматэрос, Сьпірас Дэпунтыс, Арыс Хрысафопуляс, Нікас Грыгаратас, Панагіс Карсыянас, а таксама знакавыя браты Яніс і Бангеліс Хэльміс. У пяці сэзонах клюба пяць разоў стаўся чэмпіёнам краіны ў сэзонах 1932—1933, 1933—1934, 1935—1936, 1936—1937, 1937—1938 гадоў і да 1940 году «Алімпіякос» ужо выйграў шэсьць чэмпіянатаў у адзінаццаці першых сэзонах чэмпіянату Грэцыі[2]. Асабліва Яніс Вазас, Хрыстофарас Рагас і Тэолёгас Сымэонідыс склалі грандыёзную тройку атакавалых гульцоў, на траіх яны забілі шмат галоў. Вазас 18 гадоў гуляў за «Алімпіякос» з 1931 па 1949 гады, здолеўшы забіць 450 галоў у 364 гульнях альбо 179 галоў у 156 афіцыйных гульнях. Дзякуючы такой выніковасьці Вазас зьяўляецца другім бамбардзірам клюбу за ўвесь час, чатыры разы становячыся лепшым бамбардзірам чэмпіянату ў 1933, 1936, 1937 і 1947 гадох.

Акрамя таго, клюбу здолеў аформіць чэмпіёнства ў сэзонах 1936—1937 і 1937—1938 гадоў. На розыгрышах Кубку Грэцыі каманда ня здолела атрымаць галоўны трафэй у першым чатырох розыгрышах, але мела некаторыя выдатныя перамогі. Гэтак у 1932 годзе «Алімпіякос» у гасьцёх ушчэнт разграміў свайго прынцыповага суперніка «Панатынаікос» зь лікам 1:6, што зьяўляецца самай вялікай перамогай «Алімпіякоса» ў гасьцёх у гісторыі гэтага дэрбі[2][3].

28 кастрычніка 1940 году фашыстоўская Італія ўварвалася ў Грэцыю, і некалькі гульцоў «Алімпіякоса» ўступілі ў грэцкае войска дзеля барацьбы супраць захопнікаў[2]. У студзені 1941 году Хрыстофарас Рагас атрымаў цяжкую траўму левае нагі і больш ня мог гуляць у футбол. Леанідас Андрыянапуляс моцна абмарозіўся на альбанскім фронце і амаль страціў жыцьцё, а Нікас Грыгаратас атрымаў траўму нагі падчас бітвы пры Клісуры. Акрамя таго, пасьля наступнай нямецкай акупацыі Грэцыі гульцы клюбу далучыліся да руху грэцкага супраціву і вялі жорсткую барацьбу супраць нацыстаў[2]. Гулец «Алімпіякоса» Нікас Гадас, легенда клюбу, быў капітанам Грэцкае народна-вызваленчае арміі і ваяваў супраць немцаў на многіх франтох. Яго расстралялі ў кашулі і шортах «Алімпіякоса», паводле яго апошняга жаданьня[4][5]. Міхаліс Анаматэрас таксама быў актыўным удзельнікам грэцкага супраціву і быў забіты ў 1944 годзе. «Алімпіякос» заплаціў вялікую цану падчас разбуральнай вайны, акупацыі краінамі Восі і наступнай грамадзянскай вайны ў Грэцыі, таму прагрэс клюба быў часова стрыманы[2].

Як толькі пачаліся чарговыя матчы, пірэйскі клюб вярнуўся на сваё дамінуючае месца ў грэцкім футболе. З 1946 па 1959 гады «Алімпіякос» 9 разоў з 11 стартаў станавіўся чэмпіёнам Грэцыі, пры гэтым у пэрыяд з 1954 па 1959 гады клюб шэсьць разоў запар станавіўся мацнейшым клюбам краіны паводле вынікаў сэзону. Гэта сталася неперасягальным дасягненьнем у гісторыі грэцкага футболу, і рэкорд трымаў ажно 44 гады, да таго часу, пакуль «Алімпіякос» ня здолеў выйграць 7 чэмпіянатаў запар з 1997 па 2003 гады[2].

СкладРэдагаваць

Актуальны на 8 верасьня 2021 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1   Бр Томаш Вацлік 1989
2   Аб Эт’ен Ют Кінку 2002
3   Аб Рубэн Сэмэду 1994
4   ПА Мадзі Камара 1997
5   ПА Андрэас Бухалякіс (капітан) 1993
6   ПА Яан М’Віля 1990
7   Нап Гэнры Аньекуру 1997
8   ПА П’ер Кюнд 1995
10   Нап Роні Лопіш (ар. Сэвільля) 1995
11   Нап Юсэф Эль-Арабі 1987
12   Нап Альгасым Ба 2002
14   Аб Танасіс Андруцас 1997
15   Аб Сакратыс Папастатопуляс 1988
17   Нап Марыяс Брусай 1998
19   Нап Ёргас Масурас 1994
22   Нап Агібу Камара 2001
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
24   Аб Усэйну Ба 1995
25   Аб Сьветазар Маркавіч 2000
27   Аб Кені Ляля 1991
28   ПА Мат’ё Вальбуэна 1984
29   Нап Тыкіньню Суарэс 1991
30   Аб Апосталяс Апосталёпуляс 2002
31   Бр Эгмундур Крыстынсан 1989
33   Аб Міхал Карбоўнік (ар. Брайтан) 2001
34   Аб Абраам Пападопуляс 1984
44   Бр Ільяс Караргырыс 2002
45   Аб Алег Рабчук 1998
53   ПА Костас Фартуніс 1992
61   Аб Алексіяс Калягеропуляс 2004
66   Аб Пап Абу Сысэ 1995
88   Бр Канстантынас Цалякіс 2002
90   ПА Басыліс Сурліс 2002

КрыніцыРэдагаваць

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць