Важніца — тып збудаваньня, у якім захоўвалі гарадзкі эталён вагаў. Будавалася на гандлёвай плошчы гораду ці мястэчка, часта ў комплексе зь мерніцай ці ратушай.

Важня (справа) ў фальварку Стрэмсбэргс (Швэцыя)

Паходзіць ад старажытнарускага вага, адкуль перайшло ў беларускую мову.

У Вялікім Княстве ЛітоўскімРэдагаваць

Звычайна важніца ўяўляла сабой аднапавярховы каменны ці драўляны будынак, накрыты двух-або чатырохсхільным дахам. Унутры была ўласна важніца, там захоўваліся гарадзкія вагі і меры, і мерніца, дзе ўзважвалі і вымяралі тавары. У Вялікім Княстве Літоўскім XV—XVIII стст. важніцы былі ва ўсіх значных гарадах, звычайна на гандлёвых плошчах, часам прымыкаючы да ратушы і гандлёвыў радоў. Так, напрыклад, у ня самым вялікім мястэчку Глыбокім у 1765 року пры 59 крамах была пастаянна дзеючая важніца. Часам іх будавалі на галоўных дарогах у комплексе з мытнямі[1][2].

КрыніцыРэдагаваць

ЛітаратураРэдагаваць

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 3: Беларусы — Варанец / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Менск: БелЭн, 1996. — 511 с.: іл. ISBN 985-11-0068-4
  • Юрэвіч А. К., Яновіч А. І. Старажытныя беларускія меры. — Менск, 1972
  • Якимович, Ю. А. Зодчество Белоруссии XVI — середины XVII в. — Минск, 1991.

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць

  Важніцасховішча мультымэдыйных матэрыялаў