Розьніца паміж вэрсіямі «Трагедыя ў Крыжоўцы 1977 году»

д
кірылічная «і»
д (кірылічная «с»)
д (кірылічная «і»)
|Commons =
}}
'''Траге́дыя ў Крыжо́ўцы''' — сутыкненьне 2 траўня 1977 [[Пасажырскі цягнік|пасажырскага цягніка]] «[[Горадня]]  — [[Ворша]]» з прыгарадным [[электрацягнік]]ом, у выніку якога загінулі 22 чалавекі, 82 атрымалі пашкоджаньні. Аварыя сталася найбуйнейшай за ўвесь час існаваньня «[[Беларуская чыгунка|Беларускай чыгункі]]» як па колькасьці ахвяраў, так і па нанесеным уроне<ref name="zvyazda">''Ала Мачалава''. [http://zvyazda.minsk.by/ru/issue/article.php?id=11173 Прыпынак даўжынёй у жыццё] // «[[Звязда]]»</ref>.
 
== Хада падзеяў ==
2 траўня 1977 году ўвечары на чыгуначнай станцыі [[Крыжоўка (Менская вобласьць)|Крыжоўка]] назьбіралася шмат народу, якія вярталіся ў [[Менск]] зь лецішчаў або са сьвяткаваньня 1 траўня. [[Электрычка]] № 548 «[[Алёхнавічы (Менская вобласьць)|Алёхнавічы]] — [[Менск]]», якая мелася прыйсьці недзе каля 17-й гадзіны, запозьнілася. Пасадка ў Крыжоўцы таксама зацягнулася, бо яна была перапоўненая і ня ўсе ахвотныя здолелі ў яе ўлезьці. Электрацягнік так і ня здолеў крануцца зь месца. А 17:10 з-за павароту пад зялёнае сьвятло [[семафор]]аў вылецеў [[пасажырскі цягнік]] «[[Горадня]]  — [[Ворша]]», які па раскладзе сьледаваў за электрацягніком праз 10 хвілінаў, і ўрэзаўся яму ў хвост на хуткасьці 35 км/г. Ад сутыкненьня электрычка разьвіла хуткасьць 13 км/г. Яе апошні вагон быў сьплюснуты ў «гармонік» і паваліўся на бок. Машыніст цягніка Антон Якубоўскі пасьпеў выскакнуць з кабіны ў дызэльнае памяшканьне, цеплавоз разгарнуўся ўпоперак шляхоў і ўзгарэўся. Два вагоны за ім сышлі з рэйкаў, але іхнія пасажыры атрымалі толькі сінякі.
 
З паваленага выгону электрычкі немагчыма было выцягнуць людзей, не разрэзаўшы яго [[аўтаген]]ам. Гэта было зроблена толькі праз гадзіну. Дапамогу пацярпелым пачаў аказваць доктар, які апынуўся на месцы здарэньня. Ён дапамагаў ставіць дыягназы і наказваў таксоўчыкам (карэтаў «[[Хуткая дапамога|хуткай дапамогі]]» не ставала), куды адвозіць параненых.
Сьледчай групай кіраваў старшы сьледчы Менскай абласной пракуратуры па асабліва важных справах Мікалай Ігнатовіч (у далейшым генэральны пракурор Беларусі). Было ўстаноўлена, што 2 траўня на пачатку трэцяй гадзіны дня з-за надзвычайнай сьпякоты адбыўся збой у працы аўтаматычнай блякоўкі, якая адказвае за пераключэньне колеру семафораў пасьля праезду цягнікоў. Дзяжурная па пуцявым пасту «Крыжоўка» Алена Бруйло ў парушэньне інструкцыі не паведаміла пра здарэньне дыспэтчару Маладэчанскага кірунку, замест гэтага запрасіўшы электрамэханіка Мікалая Кухарава. Той распарадзіўся выклікаць брыгаду рамонтнікаў для сьпілу ізастыку чыгуначных рэек.
 
Пабаяўшыся спыняць рух цягнікоў да прыезду майстроў (за гэта пагражала пазбаўленьне прэміі), Мікалай Кухараў рэгуляваў працу сьветлафора ўручную. Такім чынам па ўчастку праехалі 12 саставаў (у тым ліку iі электрычка № 548 «[[Алёхнавічы (Менская вобласьць)|Алёхнавічы]] — [[Менск]]»); 13-м стаў пасажырскі цягнік «[[Горадня]]—[[Ворша]]». Падчас яго праезду Кухараў не ўлучыў чырвонае сьвятло.
 
Электрычка затрымалася на станцыі ў тым ліку і з-за загараньня фазарасшчапляльніка ў другім вагоне. Вырашэньне гэтай праблемы таксама заняло пэўны час у памочніка машыніста.
Шмат людзей памерла ў шпіталях празь нястачу крыві, адмыслоўцаў. Усяго ў выніку крушэньня загінулі 22 чалавекі, 18 атрымалі цяжкія пашкоджаньні, 30 — менш цяжкія, 34 — лёгкія траўмы. Рух цягнікоў быў затрыманы на 12 гадзінаў. Менскае аддзяленьне «[[Беларуская чыгунка|Беларускай чыгункі]]» панесла ўрон у памеры 122 850 [[Савецкі рубель|савецкіх рублёў]].
 
Кухарава арыштавалі 3 траўня. Петрыка і Якубоўскага ўзялі пад варту праз два месяцы. З Алены Бруйло ўзялі падпіску пра нявыезд  — яна была цяжарная. Разгляд справы судовай калегіяй Вярхоўнага суду распачаўся 25 жніўня, прысуд быў агучаны 14 верасьня. Вінаватымі прызналі трох працаўнікоў чыгункі, якія «парушылі правілы бясьпекі руху й эксплюатацыі чыгуначнага транспарту, што спрычыніла няшчаснае здарэньне з людзямі»<ref name="navinyby">{{Спасылка | аўтар = Виктор Федорович| прозьвішча = | імя = | аўтарlink = | суаўтары = | дата публікацыі = 3 лістапада 2010| url = http://news.date.bs/society_199361.html| загаловак = Лимиты на смерть и масштабы соболезнования| фармат = | назва праекту = Общество| выдавец = Белорусские новости| дата = 7 лістапада 2010 | мова = ru| камэнтар = }}</ref>, і машыніста цягніка «Гародня — Ворша», які прыняў хвост стаячай электрычкі за галаву сустрэчнай, а таму прапусьціў момант бясьпечнага гальмаваньня. З усіх асуджаных сваю віну прызнаў толькі Мікалай Кухараў. Ён атрымаў 12 гадоў у [[Калёнія агульнага рэжыму|калёніі агульнага рэжыму]], дарожны майстар Зянон Петрык, які ў той дзень дзяжурыў на перагоне «[[Заслаўе|Беларусь]] — [[Крыжоўка (Менская вобласьць)|Крыжоўка]]» iі адказваў за бясьпеку руху пры выкананьні рамонтных работ — 10, машыніст Антон Якубоўскі — сем, дзяжурная па пуцявым пасту «Крыжоўка» Алена Бруйло — чатыры гады ў [[Калёнія-пасяленьне|калёніiкалёніі-пасяленьні]]. Праз пэўны час іхнія тэрміны паводле [[Амністыя|амністыі]] былі скарочаныя ўдвая.
 
Доктар, які займаўся аказаньнем дапамогі ў першыя хвіліны пасьля аварыі, аказаўся незадаволены вынікам сьледзтва і прысуду ды спрабаваў зьвяртацца ў вышэйстаячыя інстанцыі. Неўзабаве ён быў знойдзены мёртвым ва ўласным аўтамабілі зь перарэзанымі венамі. Афіцыйнай прычынай сьмерці было названае самагубства з прычыны свайго анкалягічнага захворваньня<ref>''Сьвятлана Длатоўская''. «[http://gw.lingvo.minsk.by/nn/2000/18/13.htm Трагедыя ў Крыжоўцы]» // «[[Наша Ніва]]» №18 (175), 2 — 9 траўня 2000 г.</ref>.
119 130

зьменаў