Розьніца паміж вэрсіямі «Магніт»

2872 байты дададзена ,  1 год таму
крыніца — https://en.wikipedia.org/wiki/Magnet?oldid=924531490
д (выпраўленьне перанакіраваньня на шаблён)
(крыніца — https://en.wikipedia.org/wiki/Magnet?oldid=924531490)
[[Файл:Magnet0873.png|right|thumbміні|Выява лініяў сілавога поля магніта, якая атрымалася з дапамогай жалезнай стружкі.]]
'''МагнітМагні́т''' — матэрыял ці цела, якое валодае ўласным [[магнітнае поле|магнітным полем]]. Гэта магнітнае поле зьяўляецца нябачным, але дзякуючы яму набываюцца найбольш прыкметныя ўласьцівасьці магніта: сіла, якая ўзьдзейнічае на іншыя [[фэрамагніт|фэрамагнітныя матэрыялаў]], як то [[жалеза]], а таксама прыцягвае ці адштурхвае іншыя магніты.
 
Сталы магніт ёсьць аб’ектам, які зроблены з матэрыялу, які намагнічваецца й стварае сваё ўласнае сталае магнітнае поле. Матэрыялы, якія могуць таксама быць намагнічанымі й моцна прыцягваюцца да магніта, называюць фэрамагнітамі. Да іх ставяцца жалеза, [[нікель]], [[кобальт]], некаторыя сплавы рэдказямельных мэталаў, а таксама некаторыя натуральныя [[мінэрал]]ы, такія як [[магнэтыт]]. Найпростым і самым маленькім магнітам можна лічыць [[электрон]]. Магнітныя ўласьцівасьці ўсіх астатніх магнітаў абумоўлены магнітнымі момантамі электронаў ўнутры іх. З пункту гледжаньня [[квантавая тэорыя поля|квантавай тэорыі поля]] электрамагнітнае ўзаемадзеяньне пераносіцца безмасавым [[базон]]ам — [[фатон]]ам, [[часьцінка]]й, якую можна прадставіць як квантавае ўзбуджэньне [[электрамагнітнае поле|электрамагнітнага поля]]. Фэрамагнітныя матэрыялы ёсьць адзінымі, якія прыцягваюць магніты досыць моцна, каб іх можна лічыць магнітнымі, усе астатнія рэчывы слаба рэагуюць на магнітнае поле адным.
 
Фэрамагнітныя матэрыялы можна падзяліць на магнітна «мяккія» матэрыялы, такія як [[адпал]]енае жалеза, якія можна намагнітызаваць, але якіе не імкнуцца заставацца намагнітызаванымі, і магнетычна «цвёрдымі», якія застаюцца намагнітызаванымі. Сталыя магніты вырабляюцца зь «цьвёрдых« фэрамагнітных матэрыялаў, такіх як [[альніко]] й [[фэрыт]], якія падвяргаюцца адмысловай апрацоўцы ў моцным магнітным полі падчас вырабу, каб выраўнаваць іхную унутраную мікракрышталічную структуру, што не дае ім у будучыні быць размагнічанымі. Каб размагнічыць насычаны магніт, неабходна прымяніць пэўнае магнітнае поле, і гэты парог залежыць ад [[коэрцытыўнасьць|коэрцытыўнасьці]] адпаведнага матэрыялу. «Цьвёрдыя» матэрыялы валодаюць высокай коэрцытыўнасьцю, тады як «мяккія» матэрыялы маюць нізкі паказчык коэрцытыўнасьці. Агульная сіла магніту вымяраецца ягоным [[магнітны момант|магнітным момантам]] або, як альтэрнатыва, агульным [[магнітны струмень|магнітным струменем]], які ён вырабляе. Мясцовая сіла магнетызму ў матэрыяле вымяраецца ягонай намагнічанасьцю.
 
[[Электрамагніт]] вырабляецца з шпулькі дроту, які дзейнічае як магніт, калі [[электрычны ток]] праходзіць празь яго, але перастае быць магнітам, калі рух току спыняецца. Часьцяком шпулька абгортваецца вакол стрыжня зь «мяккага» фэрамагнітнага матэрыялу, напрыклад, мяккай сталі, што значна ўзмацняе магнітнае поле, выпрацоўванае шпулькай.
 
Слова паходзіць ад {{мова-grc|Μαγνῆτις λίθος|скарочана}} (''Magnētis líthos''), «камень з Магнэсіі» — ад назвы рэгіёна Магнэсія і старажытнага гораду Магнэсія ў [[Малая Азія|Малой Азіі]], дзе ў старажытнасьці былі выяўленыя паклады магнэтыта.
36 312

зьменаў