Розьніца паміж вэрсіямі «Славуціч»

16 байтаў дададзена ,  1 год таму
д
→‎Гісторыя: выпраўленьне спасылак
(абнаўленьне зьвестак)
д (→‎Гісторыя: выпраўленьне спасылак)
 
== Гісторыя ==
Славуціч — наймаладзейшае места Ўкраіны. Ягонае будаўніцтва пачалося ў 1986 року неўзабаве па [[Чарнобыльская катастрофа|Чарнобыльскай аварыікатастрофе]], каб разьмясьціць у ім працаўнікоў [[Чарнобыльская АЭС|АЭС]] зь сем’ямі, эвакуяваных з [[Прыпяць (горад)|Прыпяці]]. Назва ўзятая ад [[Старажытнаруская мова|старарускай]] назвы ракі [[Дняпро]].
 
Першыя жыхары засяліліся ў свае хаты ў кастрычніку 1988 року. Дагэтуль тут пераважна жывуць пацярпелыя, адселеныя з [[Зона адчужэньня Чарнобыльскай АЭС|забруджанай зоны]], 8000 зь якіх у часе аварыікатастрофы былі дзецьмі. Большасьць працаздольнага насельніцтва Славуцічу працуе на атамнай станцыі, куды пракладзеная {{Не перакладзена|Участак Чарнігаў — Оўруч|чыгунка|uk|Дільниця Чернігів — Овруч}}, што двойчы перасякае [[Беларуска-ўкраінская граніца|беларускую мяжу]], а таксама на прадпрыемствах зоны адчужэньня.
 
СлавутычСлавуціч быў заплянаваны як «места XXI стагодзьдзя», у ягонай пабудове ўдзельнічалі будаўнікі і архітэктары з васьмі [[Сьпіс рэспублік СССР|савецкіх рэспублік]]: [[Азэрбайджанская ССР|Азэрбайджанскай]], [[Армянская ССР|Армянскай]], [[Грузінская ССР|Грузінскай]], [[Латвійская ССР|Латвійскай]], [[Летувіская ССР|Летувіскай]], [[Расейская СФСР|Расейскай]], [[Украінская ССР|Украінскай]] і [[Эстонская ССР|Эстонскай]]. У выніку места падзеленае на восем мікрараёнаў<ref>{{Спасылка|аўтар = Sébastien Daycard-Heid.|прозьвішча = |імя = |аўтарlink = |суаўтары = |дата публікацыі = 24 красавіка 2006|url = http://www.cafebabel.co.uk/article/a-second-life-for-the-inhabitants-of-chernobyl.html|загаловак = A second life for the inhabitants of Chernobyl|фармат = |назва праекту = Cafébabel|выдавец = |дата доступу = 27 красавіка 2016|мова = en|камэнтар = }}</ref>, якія маюць свой унікальны стыль і атмасфэру.
 
== Насельніцтва ==