Іван Чымбург: розьніца паміж вэрсіямі

д
д (→‎Біяграфія: +Зьвязнасьць)
Меткі: Рэдагаваньне з мабільнай прылады Праўка праз мабільную вэрсію сайту
 
| ВікіКрыніца пераклады на беларускую =
}}
'''Іван Савіч Чымбург''' (1904; в. Еўлічы,цяпер [[Слуцкі раён]], [[Менская вобласьць]], Беларусь) —1978) — беларускі філёзаф. [[Кандыдат навук|Кандыдат]] філязофскіх навук, рэктар [[Беларускі дзяржаўны ўнівэрсытэт|БДУ]] у [[1949]]—[[1952]]1949—1952 гадох.
 
== Біяграфія ==
Нарадзіўся ў сям’і селяніна-серадняка. У сям’і былі яшчэ 2 [[брат]]ы і сястра. Гаспадарка бацькоў складалася з 3 дзесяцін ворнай зямлі, 15 дзесяцін сенажаці, 1 каня і 1 каровы. Маці памерла, калі Івану было 6 год. Ён рана пачаў працаваць на зямлі. Пасьля заканчэньня трохкляснай сельскай школы ў 1917 годзе паступіў у нанава створаную [[Слуцкая гімназія|Слуцкую беларускую гімназію]], якую пакінуў праз 2 гады празпразь нястачу сродкаў для аплаты за навучаньне. Да канца [[1920]] году працаваў у гаспадарцы бацькі. Адначасова займаўся самаадукацыяй. У студзені [[1921]] году аднавіў вучобу ў працоўнай школе, а пасьля працягваў яе на агульнаадукацыйных курсах. У студзені таго ж году ён уступіў у камсамол. У далейшым па рэкамэндацыі Слуцкага камсамола атрымаў камандзіроўку ЦК КСМ Беларусі ў [[Беларускі дзяржаўны ўнівэрсытэт]] на факультэт грамадзкіх навук. На рэарганізаваным у 1922 г. ФГН навучаўся на прававым аддзяленьні. У [[1924]] годзе факультэт грамадзкіх навук быў ліквідаваны, у сувязі з чым па жаданьні перавёўся ў [[Саратаў]]скі дзяржаўны ўнівэрсытэт. У [[1927]] годзе ён скончыў прававое аддзяленьне факультэта права і гаспадаркі і быў рэкамэндаваны ў асьпірантуру па спэцыяльнасьці «крымінальнае права і крымінальны працэс». Але паколькі ў Саратаўскім губэрнскім судзе і пракуратуры не было месца для праходжаньня практыкі, ён быў накіраваны ў [[Курск]]ую губэрнскую пракуратуру. Па заканчэньні практыкі яму прапанавалі заняць пасаду сьледчага камэры сьледчага ўпраўленьня абласной пракуратуры ў горадзе Новы Аскол ([[Курская вобласьць]]), на што ён даў згоду. На гэтай пасадзе працаваў ад кастрычніка 1927 да траўня 1930 году. Тут ён кіраваў апэрацыямі па ліквідацыі дзьвюх бандаў, якія займаліся рабаўніцтвам і тэрарыстычнымі актамі. Браў удзел у правядзеньні хлебанарыхтоўчых кампаній і калектывізацыі сельскай гаспадаркі, а пасьля ўваходзіў у склад раённай «тройкі» па выкараненьні дапушчаных перагінаў. Таксама абіраўся сябрам Новааскольскага гарадзкога савету, працаваў пазаштатным інструктарам райкаму камсамолу. 13 траўня 1930 году быў пераведзены на работу ў горад [[Варонеж]] на пасаду сьледчага ўпраўленьня абласной пракуратуры.
 
Напачатку 1931 году пакінуў працу ў органах пракуратуры і заняў пасаду асыстэнта катэдры дыялектычнага і гістарычнага матэрыялізму Варонескага заавэтінстытуту. Тут жа ўвесну 1931 году ён быў прыняты кандыдатам у сябры ВКП(б). У верасьні 1933 году паступіў у асьпірантуру Маскоўскага інстытуту гісторыі, філязофіі і літаратуры. Адначасова выконваў абавязкі дацэнта катэдры дыялектычнага і гістарычнага матэрыялізму Маскоўскага інстытуту народнагаспадарчага ўліку. У ліпені 1937 году ў аўтабіяграфіі Іван Савіч пісаў, што «прымаў актыўны ўдзел у барацьбе з трацкізмам… У 1935 г. актыўна ўдзельнічаў у выкрыцьці ворага народа Прыюшына, працаваўшага тады дырэктарам Маскоўскага інстытута гісторыі, філязофіі і літаратуры». 25 чэрвеня 1936 году абараніў дысэртацыю на ступень кандыдата філязофскіх навук па тэме «Крытыка Плеханаўскага разуменьня клясаў ды клясавай барацьбы». Дысэртацыя была зацьверджана 25 красавіка 1938 году. Па рашэньні камісіі па разьмеркаваньні асьпірантаў, якія закончылі навучаньне, быў накіраваны на працу ў БДУ.
|папярэднік = [[Уладзімер Тамашэвіч]]
|назва = [[Сьпіс рэктараў Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту|Рэктар Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту]]
|гады = [[1949]]—[[1952]]1949—1952
|наступнік = [[Канстанцін Лукашоў]]
}}
32 635

зьменаў