Розьніца паміж вэрсіямі «Віленскі вакзал (Менск)»

року на год
(року на год)
[[Файл:Miensk Vilenski. Менск Віленскі (1940).jpg|185px|значак|зьлева|Вакзал па перабудове, 1940]]
 
У 1871 рокугодзе празь Менск прайшла лінія [[Маскоўска-Берасьцейская чыгунка|Маскоўска-Берасьцейскай]], а ў 1873 — Лібаўска-Роменскай чыгункі.
 
Першы драўляны менскі вакзал збудавалі ў 1871—1874 рокахгадах, а ў 1890 рокугодзе на ягоным месцы ўзьвялі новы, з чырвонай цэглы<ref name="bel">{{Літаратура/Беларусы: У 8 т.|2к}} С. 343.</ref>. Над калеямі зрабілі жалезны пераходны мост, які праіснаваў да 1964 рокугода<ref>{{Літаратура/Менск. Стары і новы|к}} С. 206.</ref>. На Прывакзальным пляцы з канцавым пунктам конкі разьбілі сквэр, а таксама істотна пашырылі вуліцы, што падыходзілі да вакзалу<ref>{{Літаратура/Памяць/Менск|2к}} С. 42.</ref>. Ад 1905 року зь Віленскага вакзалу пачаўся рух цягнікоў у маляўнічыя прадмесьці [[Курасоўшчына (мікрараён Менску)|Курасоўшчыну]] і [[Серабранка (мікрараён)|Серабранку]], дзе разьмяшчаліся лецішчы заможных менчукоў.
 
У 1939—1940 рокахгадах праводзілася рэканструкцыя вакзальнага комплексу (архітэктар Б. Рубаненка), у 1940 рокугодзе да цэнтральнага будынка дабудавалі другі паверх (архітэктар І. Рачанік).
 
Адноўлены па вайне колішні Віленскі вакзал ушчэнт зьнішчылі ў 1991 рокугодзе пры будаваньні галоўнага корпусу вакзалу Менск-Пасажырскі<ref>{{Літаратура/Менск: Старонкі жыцьця дарэвалюцыйнага гораду (1994)|к}} С. 100.</ref>. Да нашага часу ад старога вакзалу захаваўся толькі будынак чыгуначных касаў, узьведзены ў 1955 рокугодзе (архітэктары С. Баткоўскі, Н. Шпігельман).
 
== Архітэктура ==
Ананімны ўдзельнік