Васіль Захарка: розьніца паміж вэрсіямі

д
няма апісаньня зьменаў
дНяма апісаньня зьменаў
| прэзыдэнт =
| прэм'ер-міністар =
| папярэднік = [[Пётра Крачэўскі]]
| наступнік = [[Мікола Абрамчык]]
| пасада2 =
| пачатак_тэрміну2 =
| месца_сьмерці = [[Прага]], [[Пратэктарат Багеміі і Маравіі]], [[Трэці райх]]
| нацыянальнасьць =
| партыя = [[Беларуская Сацыялістычная Грамада]]
| сужэнец =
| дзеці =
'''Васіль Іванавіч Захарка''' ([[1 красавіка]] [[1877]], [[Дабрасельцы]] (цяпер [[Зэльвенскі раён]] [[Гарадзенская вобласьць|Гарадзенскай вобласьці]]) — [[14 сакавіка]] [[1943]], [[Прага]]) — беларускі палітычны дзяяч, другі [[прэзыдэнт БНР]].
 
Нарадзіўся у вёсцы [[Дабрасельцы]] на Гарадзеншчыне ў беднай сялянскай сям’і. У 16 гадоў стаўся сіратою, разам з двума баратамі й сястрою. У [[1895]] — здаў іспыт на царкоўнапрыхадзкога настаўніка. Працаваў у царкоўнапрыхадзкой школцы., Потымпотым працаваў пісарам.
 
== Вайсковая служба ==
З [[15 кастрычніка]] [[1898]] году на вайсковай службе. Вытрымлівае іспыт на «Заўрад ваеннага чыноўніка», потым іспыт па праграме ваенна-юнкерскай вучэльні. У [[1902]] годзе звольніўся з войска афіцэрам запасу. Працаваў сакратаром губэрнатарскага ўпраўленьня, пасьля - сакратаром бурмістра гораду [[Пултуск]]у. Належаў да [[Беларуская Сацыялістычная Грамада|Беларускай Сацыялістычнай Грамады]].
 
Зноў пакліканы да войска [[10 сьнежня]] [[1904]] году ў сувязі з выбухам [[расейска-японская вайна|расейска-японскай вайны]]. Служыў да [[1917]] году. У [[1906]] атрымаў тытул калескімкалескага рэгістратарамрэгістратара, у [[1909]] — губэрнскімгубэрнскага сакратаромсакратара. У [[1912]] — у чыне калескага сакратара, у [[1915]] — тытулярным саветнікам.
 
Займаў пасады: [[1906]] — справавод брыгады, [[1914]] — памочнік начальніка аправізацыі арміі паўночна-заходняга фронту, у [[1916]] — загадчык канцэлярыі штабу 10-й арміі. У [[красавік]]у [[1917]] — намесьнік старшыні вярхоўнага суду штабу 10-й арміі.
 
== Дзейнасьць у органах Беларускай Народная Рэспублікі ==
== На карысьць БНР ==
Прымаў актыўны ўдзел у зьедзе беларускіх вайскоўцаў Заходняга фронту [[22 кастрычніка]] [[1917]] году ў [[Менск]]у. У створанай [[Цэнтральная Беларуская Вайсковая Рада|Цэнтральнай Беларускай Вайсковай Радзе]] займаў пасаду сакратара.
 
[[6 сакавіка]] [[1943]] году тастамэнтам здаў паўнамоцтвы [[Мікола Абрамчык|Міколу Абрамчыку]]. А [[14 сакавіка]] памёр. Пакінуў пасьля сябе багаты архіў БНР.
 
Пахаваны ў Празе на Альшанскіх могілках. Немцы абрэзалі ў газэтах артыкулы-нэкралёгі. На пахаваньні гэстапа забараніла ўсялякія прамовы. Але калі апускалі труну, да яе прарваўся інжынэр Мікола Абрамчык і прамовіў, за ім гэтаксама выступіў прадстаўнік ўкраінскай моладзі. Каля магілы пачаўся нейкі рух людзей у цывільным. Прафэсар Мазэпа (пасьля прэм'ер украінскага ўраду) сказаў толькі: «Нічога, мы шчэяшчэ будэмобудзем матымець оказыюаказію промовітыпрамовіць іншым разомразам». Калі засыпалі магілу, стала блага [[Ларыса Геніюш|Ларысе Геніюш]], якую на руках аднесьлі [[Міхась Забэйда-Суміцкі]] і інжынэр [[Васіль Русак]].
 
Ларыса Геніюш у сваіх успамінах пісала пра Захарку: «''Гэта вельмі паважаны чалавек з думкамі пра Беларуса (…) Палітычнай дзейнасьці ён ніякай не праводзіў, часам толькі пісаў пратэсты супраць бяспраўя над нашым народам у Лігу Нацыяў, падтрымліваў эміграцыю і меў цесную лучнасьць з эміграцыяй другіх народаў — украінскай, расейскай. Ён быў беларускім эсэрам. У Бога ня верыў, але пасьля прасіў пахаваць яго па-хрысьціянску. У Прагу іх запрасілі чэхаславакі ўжо зь Летувы, куды спачатку пераехаў урад БНР. Мелі яны невялікую дапамогу ад урада, а да акупацыі ад чэскага Чырвонага Крыжу''».
2482

зьмены