Розьніца паміж вэрсіямі «Апалён»

2651 байт дададзены ,  8 гадоў таму
дапаўненьне
д (выпраўленьне спасылак)
(дапаўненьне)
У крыта-мікенскіх тэкстах яго імя не сустракаецца, згодна распаўсюджанай гіпотэзе, яго імя як Апаліўнас сустракаецца ў дагаворы цара Вілусы [[Алаксандус]]а з [[Муваталіс]]ам <ref>Гіндзін Л. А., Цымбурскі В. Л. Гамер і гісторыя Усходнега Міжземнамор'я. М., 1996. С.246-249</ref>.
 
== НараджэньнеМіты ==
=== Нараджэньне ===
ГнанаяЦяжарная раўнівай[[Лета]], ратуючыся ад пачвары [[ГераПіфон]]йа, цяжарнаяякога надаслала раўнівая [[ЛетаГера]], ніяк не магла знайсьці прытулак, і нарэшце ўкрылася на востраве [[Дэлас]], дзе яшчэ перад родамі пакутуе дзевяць дзён. Пры родах ёй дапамагаюць маці [[Зэўс]]а [[Рэя]], яго былая жонка [[Фяміда]], маці [[Афрадыта|Афрадыты]] [[Дыёна]], жонка [[Пасэйдон]]а [[Амфітрыта]], і падкупіўшы багатымі дарамі завуць на дапамогу дачку [[Гера|Геры]] [[Іліфія|Іліфію]] - багіню родаў. Так на сьвет зьяўляецца Апалён з сястрой - блізняткай [[Артэміда]]й. Атрымаўшы на вусны нектар і амбросію з рук [[Фяміда|Феміды]], Апалён запатрабаваў сябе лук і ліру, і заяўляе аб сваіх будучых прадраканьнях, чым зьдзівіў навакольных.
 
=== Барацьба зь Піфонам ===
Атрымаўшы на вусны нектар і амбросію з рук [[Фяміда|Феміды]], Апалён запатрабаваў сябе лук і ліру, і заяўляе аб сваіх будучых прадраканьнях, чым зьдзівіў навакольных.
Затаіўшы крыўду за нанесеныя пакуты сваёй маці, з мэтай помсты юнак Апалён накіраваўся да пячоры [[Піфон]]а, дзе і зьверг пачвару закідаўшы стрэламі. Яго цела пахаваў непадалёк ад [[Дэльфы|Дэльфаў]], там жа аснаваў сьвяцілішча і аракул, а першымі жрацамі зрабіў крытскіх маракоў, якія праплывалі непадалёк.
 
=== Дафна ===
Стаяўшы каля зьвергнутага [[Піфон]]а, Апалён пабачыў нацягваючага сваю залатую стралу [[Эрас]]а, пасьмяяўся з яго: «ці не жадае ён перасягнуць ў славе самога Апалёна». На што скрыўджаны бог каханьня ўзьляцеў на высокі [[Парнас]], дастаў зь калчана дзьве стралы: адну выклікаючую любоў, а другую - зганяючую любоў. Першай стрэліў у высакамернага Апалёна, а другой ў німфу [[Дафна|Дафну]], дачку рачнога бога [[Пенэй|Пенэя]]. Пры сустрэчы Апалёна з німфай [[Дафна]]й, юнак закахаўся ў яе, аднак дзяўчына пабачыўшы маладога бога кінулася на ўцёкі. Бегла яна, колькі было моцы, пасьпяшыў за ёй і Апалён, і хутка нагнаў спужаную дзяўчо. Тая ўпала на зямлю і стала прасіць бацьку, каб той абараніў яе ад жудаснага вобраза Апалёна, каб зямля яе паглынула, тольки не бачыць яго. І раптам скура німфы пакрылася карой, косы ператварыліся ў лісьце лаўра, а рукі паднятыя ў гору сталі веткамі. Доўга стаяў засмучаны Апалён перад [[лаўр]]ам і нарэшце сказаў: «Няхай жа толькі твой вянок упрыгожвае маю галаву, тваё лісьце ўпрыгожвае мой калчан ды маю кіфару. Стой жа вечна зялёным.»
 
== Крыніцы ==
117

зьменаў