Пагост Загародзкі

вёска ў Пінскім раёне Берасьцейскай вобласьці Беларусі

Паго́ст Загаро́дзкі[1] — вёска ў Беларусі, на паўднёва-ўсходнім беразе вадасховішча Пагосту. Уваходзіць у склад Загародзкага сельсавету Пінскага раёну Берасьцейскай вобласьці. Насельніцтва на 2010 год — 359 чалавек. Знаходзіцца за 37 км на паўночны ўсход ад Пінску, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Парахонск.

Пагост Загародзкі
трансьліт. Pahost Zaharodzki
Былы касьцёл Сьвятога Язэпа
Былы касьцёл Сьвятога Язэпа
Першыя згадкі: 1528
Краіна: Беларусь
Вобласьць: Берасьцейская
Раён: Пінскі
Сельсавет: Загародзкі
Насельніцтва: 359 чал. (2010)
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 165
СААТА: 1254837021
Нумарны знак: 1
Геаграфічныя каардынаты: 52°19′22″ пн. ш. 26°20′55″ у. д. / 52.32278° пн. ш. 26.34861° у. д. / 52.32278; 26.34861Каардынаты: 52°19′22″ пн. ш. 26°20′55″ у. д. / 52.32278° пн. ш. 26.34861° у. д. / 52.32278; 26.34861
Пагост Загародзкі на мапе Беларусі ±
Пагост Загародзкі
Пагост Загародзкі
Пагост Загародзкі
Пагост Загародзкі
Пагост Загародзкі
Пагост Загародзкі
Commons-logo.svg Галерэя здымкаў у Вікісховішчы

Пагост Загародзкі — даўняе мястэчка гістарычнай Піншчыны (частка Берасьцейшчыны), на захадзе Палесься. Да нашага часу тут захаваўся былы касьцёл Сьвятога Язэпа ў стылі клясыцызму, помнік архітэктуры XVIII стагодзьдзя, які пацярпеў ад маскоўскай перабудовы.

ГісторыяРэдагаваць

Вялікае Княства ЛітоўскаеРэдагаваць

Выяўленыя археолягамі 7 стаянак вакол возера сьведчаць пра засяленьне гэтай мясцовасьці ў глыбокай старжытнасьці. Першы пісьмовы ўпамін пра Пагост Загародзкі датуецца 1528 годам, калі вялікая княгіня Бона Сфорца пацьверділа старыя правы тутэйшай шляхце. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 гадоў ён увайшоў у склад Пінскага павету Берасьцейскага ваяводзтва. У 1577 годзе маёнтак перайшоў да С. Марціновіча.

   
Касьцёл Сьвятога Язэпа: аўтэнтычны выгляд (налева) і па маскоўскай перабудове (направа)

У 1-й палове XVII стагодзьдзя Пагост Загародзкі атрымаў статус мястэчка. У сярэдзіне XVII стагодзьдзя ім валодалі Стацкевічы і Нелюбовічы. У Пагосьце Загародзкім штогод праводзіліся кірмашы, на якіх карысталася попытам мясцовая кераміка (чорны глянцавы посуд). У 1679 годзе тут збудавалі касьцёл Сьвятога Язэпа. У XVIII стагодзьдзі мястэчка перайшло ў валоданьне Друцкіх-Любецкіх.

Пад уладай Расейскай імпэрыіРэдагаваць

У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1795 год) Пагост Загародзкі апынуўся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Пінскім павеце Гарадзенскай губэрні. На 1859 год у мястэчку было 46 двароў[2].

Па здушэньні нацыянальна-вызвольнага паўстаньня (1863—1864) расейскія ўлады ліквідавалі каталіцкую парафію ў Пагосьце Загародзкім, а касьцёл перабудавалі пад царкву Ўрадавага сыноду Расейскай імпэрыі ()Маскоўскай царквы.

За часамі Першай сусьветнай вайны ў лютым 1918 году Пагост Загародзкі занялі войскі Нямецкай імпэрыі.

Найноўшы часРэдагаваць

25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Пагост Загародзкі абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР[3]. Згодна з Рыскай мірнай дамовай 1921 году Пагост Загародзкі апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе стаў цэнтрам гміны Пінскага павету Палескага ваяводзтва.

У 1939 годзе Пагост Загародзкі ўвайшоў у БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 году стаў цэнтрам сельсавету. Статус паселішча панізілі да вёскі. На 2000 год у Пагосьце Загародзкім быў 171 двор.

НасельніцтваРэдагаваць

ДэмаграфіяРэдагаваць

  • XIX стагодзьдзе: 1887 год — 408 чал.[4]
  • XX стагодзьдзе: 1999 год — 424 чал.; 2000 год — 453 чал.[5]
  • XXI стагодзьдзе: 2010 год — 359 чал.

ІнфрастурктураРэдагаваць

У Пагосьце Загародзкім працуюць лякарня, амбуляторыя і пошта.

Турыстычная інфармацыяРэдагаваць

СлавутасьціРэдагаваць

Каля Пагосту Загародзкага знаходзіцца помнік археалёгіі — група стаянак каменнага веку.

Страчананя спадчынаРэдагаваць

  • Капліца (XIX ст.; каталіцкая)

АсобыРэдагаваць

КрыніцыРэдагаваць

  1. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Брэсцкая вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Менск: Тэхналогія, 2010. — 319 с. ISBN 978-985-458-198-9. (pdf, djvu, online) С. 229.
  2. ^ Соркіна І. Мястэчкі Беларусі... — Вільня, 2010. С. 379.
  3. ^ 150 пытанняў і адказаў з гісторыі Беларусі / Уклад. Іван Саверчанка, Зьміцер Санько. — Вільня: Наша Будучыня, 2002. — 238 с. ISBN 9986-9229-6-1.
  4. ^ Jelski A., Krzywicki J. Pohost (8) Zahorodny // Słownik geograficzny... T. VIII. — Warszawa, 1887. S. 520.
  5. ^ БЭ. — Менск: 2000 Т. 11. С. 480.

ЛітаратураРэдагаваць

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць