Леў Данілавіч

Леў Дані́лавіч (каля 1228 — каля 1301) — князь Перамышльскі (1240—1301), Белзскі (1245—1269), Холмскі і Галіцкі (1264— каля 1301, да 1269 разам з братамі Шварнам Данілавічам і Мсьціславам), князь Валынскі (пасьля 1292). Военачальнік і дыплямат. Другі сын Данілы Раманавіча Галіцкага, з валынскай галіны Рурыкавічаў. Стрыечны брат Аляксандра Неўскага (іх маці былі сёстрамі, дочкамі Мсьціслава Удатнага), Рамана Міхайлавіча Бранскага (сястра Данііла была замужам за Міхаілам Чарнігаўскім).

Леў Данілавіч
князь
Lev Danylovich of Halych.PNG
Князь галіцкі
1264 — 1301
Папярэднік Даніла Раманавіч
Наступнік Юрый Львовіч
Князь валынкі
1292 — 1301
Папярэднік Мсьціслаў Данілавіч
Наступнік Юрый Львовіч
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся каля 1228
Памёр каля 1301
Нашчадкі Юрый Львовіч[d] і Настасся Львоўна[d][1]
Дынастыя Рурыкавічы
Сужэнец Канстанцыя[d]
Бацька Даніла Раманавіч
Маці Ганна Мсціслаўна[d]

У іншаземных крыніцах Леў Данілавіч двойчы названы «каралём Галіцкім», хаця, у адрозьненьне ад бацькі і сына, афіцыйна ніколі не каранаваўся. Паводле «Сінопсысу Кіеўскага», Леў пасьля сьмерці бацькі таксама тытуляваўся Кіеўскім князем, аднак па некаторых зьвестках галіцкія князі ў гэты час Кіевам не валодалі.

У 1269 годзе Леў Данілавіч няўдала спрабаваў стаць Вялікім князем Літоўскім замест свайго брата Шварна.

Пасьля Леў Данілавіч падтрымліваў саюзныя адносіны з Залатой Ардой, у яго падначаленьні знаходзіўся і Кіеў, а сам ён насіў тытул Вялікага князя Кіеўскага.

У 1274 годзе ў адказ на наезд Трайдзеня на Драгічын-Надбускі, зьдзейсьніў паход на Горадзен. У канфлікт Льва Данілавіча з Трайдзенем былі ўцягнуты амаль усе суседнія княствы. Галіцкі князь зьвярнуўся за дапамогай да татарскага хана Мэнгуцімеру, «прося себе помочи у него на Литвоу». Даўшы Льву войска на чале з ваяводам Ягурчынам, Мэнгуцімер адначасова прымусіў ісьці на «Літву» залежных ад яго бранскага і смаленскага князёў. Да гэтага саюзу далучыліся пінская і тураўская дружыны. Руска-татарскі паход 1274 году быў цяжкім ударам для Горадні, але ён не дасягнуў канчатковай мэты з-за сварак і адсутнасьці адзінства ў стане саюзьнікаў.

У 1272 годзе Леў Данілавіч перанёс сталіцу Рускага каралеўства ў Львоў.

Падтрымліваў ажыўленыя дыпляматычныя сувязі з Чэхіяй, Вугоршчынай, Вялікім княствам Літоўскім, Тэўтонскім ордэнам.

Пасьля сьмерці кракаўскага князя Баляслава V Сарамлівага (1279) у саюзе з чэскім каралём Вацлавам II спрабаваў захапіць Кракаў. Падтрымліваючы ў барацьбе за кракаўскі пасад Баляслава Мазавецкага (сына сястры Прадславы), вёў доўгую вайну з польскім князем Лешкам Чорным.

Далучыў да Каралеўства Русі частку Закарпацьця з Мукачавым (каля 1280) і Люблінскую зямлю (каля 1292).

Памёр Леў каля 1301 году. Карона і ўладаньні перайшлі да яго старэйшага сына Юрыя.

КрыніцыРэдагаваць

  1. ^ Lundy D. R. Leo of Galicia , Prince of Galicia // The Peerage (анг.)

Вонкавыя спасылкіРэдагаваць